ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ.. Η ΠΙΟ ΑΠΟΜΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΦΟΙΤΗΤΟΥΠΟΛΗ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ.. Η ΠΙΟ ΑΠΟΜΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΦΟΙΤΗΤΟΥΠΟΛΗ

Τι κι αν είναι από τις πιο απομακρυσμένες πόλεις της Ελλάδας; Τι κι αν φαντάζει άθλος το να φτάσεις ως εκεί όταν μένεις στη Στερεά Ελλάδα; Τι κι αν αγγίζει θερμοκρασίες το χειμώνα που φαντάζουν εξωπραγματικές; Τι κι αν έχει τέσσερα μόνο από τα τμήματα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου;

Για τους φοιτητές που σπουδάζουν εκεί είναι η δική τους φοιτητούπολη. Η προσαρμογή τον πρώτο καιρό είναι σαφώς δύσκολη. Για τον κάθε πρωτοετή φοιτητή η μετάβαση στον κόσμο της ανεξαρτησίας, ιδίως όταν φεύγει από το σπίτι του και μετακομίζει μόνος του, είναι απαιτητική. Αναγκάζεται να αναλάβει πολλές ευθύνες, να εκτελέσει πολλές υποχρεώσεις και να μάθει να ζει μόνος του. Να είναι αυτοεξυπηρετούμενος. Στον πρωτοετή φοιτητή της Αλεξανδρούπολης όμως προστίθεται ένα ακόμη εμπόδιο. Η απόσταση.

Φυσικά, η Αλεξανδρούπολη δεν είναι καμιά άγονη περιοχή δίχως συγκοινωνίες, πλοία ή αεροπλάνα. Έχει σιδηροδρομικό σταθμό, λιμάνι, αεροδρόμιο και την Εγνατία Οδό που εξυπηρετούν τον καθένα ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ο φοιτητής όμως που έχει έρθει από τη Στερεά Ελλάδα, την Πελοπόννησο, την Κρήτη, την Ήπειρο ή από τα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, ξέρει ότι το να φύγει για ένα Σαββατοκύριακο να πάει στο πατρικό του να δει τους δικούς του είναι σενάριο ουτοπικό. Πρώτον γιατί αν επιλέξει να πάει με ΚΤΕΛ ή τρένο θα ξοδέψει περισσότερες ώρες στο ταξίδι παρά στις οικογενειακές στιγμές, ενώ αν επιλέξει να πάει με αεροπλάνο όταν δει τις τιμές θα αναθεωρήσει κατευθείαν τη σκέψη του. Γνωρίζει λοιπόν, ότι οι φορές που θα επιστρέψει σπίτι του είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (το ίδιο συμβαίνει και με τους φοιτητές που είναι από Αλεξανδρούπολη και σπουδάζουν αλλού).

Μαθαίνει όμως να ζει υπό αυτή την αντίξοη συνθήκη. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κυνηγάει όλους τους πιθανούς τρόπους κι όλες τις ευκαιρίες να μαζέψει μίλια, ή να κάνει σκληρή αποταμίευση μήπως καταφέρει και κερδίσει κάποιο έκτακτο ταξίδι έκπληξη. Με τον καιρό όμως αρχίζει να προσαρμόζεται. Να ανακαλύπτει τις κρυμμένες πτυχές της φαινομενικά μικρής Αλεξανδρούπολης. Να αγαπάει τη σχολή που με τόσο κόπο κατάφερε να περάσει. Να γνωρίζει άτομα που είναι στην ίδια θέση με αυτόν. Να δικτυώνεται και να δημιουργεί φιλίες. Να βρίσκει τον κώδικα επικοινωνίας με την παρέα του.

Στην Αλεξανδρούπολη οι επιλογές είναι περιορισμένες. Προφανώς δεν είναι Αθήνα, ούτε Θεσσαλονίκη. Οι περισσότεροι φοιτητές της (αυτοί που δεν πήραν την πολυπόθητη μεταγραφή) όμως, την υπερασπίζονται. Την υπερασπίζονται γιατί ξέρουν ότι για τα χρόνια των σπουδών αυτή θα είναι η πόλη τους. Θα είναι ο τόπος κατοικίας τους 300 από τις 365 μέρες το χρόνο. Την υπερασπίζονται γιατί ξέρουν κάθε ρακομελάδικο που μπορεί να τους φιλοξενήσει τα Σαββατόβραδα. Κάθε καφετέρια που θα καλύψει την όρεξή τους για άραγμα, για ηρεμία, για διάβασμα, για ραντεβού, για ποτό, για μπύρα και πάει λέγοντας. Ξέρουν ότι τις κρύες νύχτες του χειμώνα θα μαζευτούν στο σπίτι με την καλύτερη θέρμανση, θα παραγγείλουν πίτσες (το e-food έχει σώσει πολλά κορμιά από το παγερό κρύο), θα δουν ταινία ή θα παίξουν επιτραπέζια και θα καταλήξουν κουκουλωμένοι με κουβέρτες και παπλώματα. Ξέρουν ότι μία βόλτα στην ήρεμη και μελαγχολική (το χειμώνα) παραλία με το αεράκι να χτυπάει στο πρόσωπο θα τους χαλαρώσει όταν είναι πηγμένοι από τις υποχρεώσεις. Ξέρουν ότι υπάρχουν πολλές επιλογές για να ξεκινήσουν κάποια δραστηριότητα από εθελοντισμό μέχρι θέατρο, μπάσκετ, βόλεϊ κλπ.

Επίσης ξέρουν πως όταν τους ρωτάνε τι ιδιαίτερο έχει η Αλεξανδρούπολη το πρώτο που θα σκεφτούν είναι ο Φάρος. Ο φάρος που στέκει αγέρωχος στη μέση της πόλης και τα βράδια φωτίζει και το φως του αντανακλά πάνω στα ψηλά κτίρια του κέντρου.

Θα παραδεχτούν επίσης ότι η Αλεξανδρούπολη είναι σαφώς καλύτερη την άνοιξη και το καλοκαίρι, που το τσουχτερό κρύο διαδέχεται ένας πεντακάθαρος ουρανός και μαζί του επέρχονται πολλές περισσότερες ευκαιρίες για βόλτες. Ευκαιρίες που δε χάνουν βέβαια ούτε το χειμώνα γιατί η Κομοτηνή είναι μόλις μία ώρα μακριά κι η διαδρομή μέχρι εκεί, είναι απολαυστική. Ξέρουν να πουν ότι συνάντησαν καλούς, φιλόξενους και βοηθητικούς πολίτες  που τους στάθηκαν τον πρώτο καιρό της προσαρμογής. Που τους μαγείρευαν ένα πιάτο σούπα όταν αρρώσταιναν συνέχεια τον πρώτο χρόνο.

Βέβαια όσο και να συνηθίσει ο φοιτητής τη ζωή στην πρωτεύουσα της Θράκης δε σημαίνει ότι όλα κυλάνε ρόδινα κι ωραία. Οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες παραμονεύουν κι απλά μαθαίνει να συμβιώνει με αυτές και να τις παραβλέπει. Όπως ότι το Πανεπιστήμιό του βρίσκεται έξω από την πόλη κι η συγκοινωνία δεν εξυπηρετεί καθόλου την εύκολη πρόσβαση σε αυτό. Ότι θα υπάρξουν στιγμές που θα αναθεωρήσει για την επιλογή του. Στιγμές που θα θέλει δίπλα του ένα δικό του άνθρωπο να τον καθησυχάσει ή να τον κάνει μια αγκαλιά. Στιγμές που θα νιώσει μόνος κι αβοήθητος. Στιγμές που θα πνιγεί από τις υποχρεώσεις και το διάβασμα.

Όμως, αυτά είναι τα βάσανα της φοιτητικής ζωής, πόσο μάλλον της φοιτητικής ζωής σε μια αρκετά απομακρυσμένη πόλη. Υποχρεώσεις, ευθύνες και πίεση είναι στο πακέτο που καλείται Φοιτητική Ζωή κι Ανεξαρτησία.

Η φοιτητική ζωή στην Αλεξανδρούπολη ωστόσο, έχει κάτι το μοναδικό κι ιδιαίτερο που οι φοιτητές της το βιώνουν καθημερινά που οι περιγραφές και οι αφηγήσεις αδυνατούν να αποτυπώσουν. 

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *