ΒΟΜΒΕΣ ΜΙΣΟΥΣ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ.

ΒΟΜΒΕΣ ΜΙΣΟΥΣ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΑ.

Τρίτη. 23 Μαΐου. Μέρα καθοριστική για εμένα. Παρόλο που δεν το περίμενα καθόλου.

Πριν προχωρήσω στο ζουμί της πολύπλευρης ιστορίας, θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινήσεις πρώτα. Αρχικά, όσα γραφτούν δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αποκύημα της φαντασίας, παρά μόνο πραγματικά συμβάντα. Επίσης, ίσως υπάρξουν κάποιοι που θα ενοχληθούν με το συγκεκριμένο κείμενο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Ξεκάθαρος στόχος των λέξεων για μένα είναι για να εξωτερικεύω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Και όσοι περισσότεροι ταυτιστούν, τόσο πιο πολύ χαίρομαι που δεν είμαι μόνη και που τα λόγια μου δεν βρίσκουν τοίχο, αλλά ανταπόκριση.

Τέρμα όμως οι πρόλογοι.

Η μέρα αυτή φαινόταν πως θα ήταν απολύτως φυσιολογική. Αλλά ξέρετε. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Όπως ακριβώς δεν περίμεναν τι θα συνέβαινε, όταν ξεκινούσαν να πάνε να διασκεδάσουν σε συναυλία της Ariana Grande, τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Manchester. Δεν ήταν η πρώτη. Αλλά αυτό που πονάει πιο πολύ είναι πως δεν θα είναι και η τελευταία. Ξανά και ξανά η ίδια πληγή. Αθώοι, υποκύπτουν και αφήνουν τη ζωή τους στο βωμό ανήθικων και κάθε άλλο παρά ανθρώπινων συμφερόντων. Μίσος. Αίμα. Θλίψη. Οργή. Τρόμος.

Αναρωτιέμαι γιατί το μυαλό μου γεννάει τόσες πολλές αρνητικές λέξεις στη σκέψη ενός και μόνο συμβάντος. Γιατί φυτρώνουν τόσα ερωτήματα που δεν μπορώ να απαντήσω. Στη διάρκεια της ημέρας όλα αυτά στριφογύριζαν στον νου μου. Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν λόγια του τύπου «Καλά, ηρέμησε. Κάνεις πως σε νοιάζει. Στεναχωριέσαι και μετά από λίγο θα είσαι εντάξει». Λάθος κάνεις. Η θλίψη μου είναι αληθινή και πάνω από όλα ανθρώπινη. Και απορώ που σε μια τέτοια στιγμή θα σε ενοχλήσει το δικό μου #prayforManchester ή #prayforaleppo και όχι όσα συμβαίνουν γύρω σου. Ξύπνα. Δες τον κόσμο κατάματα και πάψε να μοιράζεις μίσος πια. Ακόμα και για το πιο ασήμαντο πράγμα που για κάποιον άλλον μοιάζει σημαντικό.

Μετά από μια αρκετά περίεργη μέρα συνέβη και κάτι ακόμα που ήρθε για να δέσει τη σημερινή μου ακατάπαυστη σκέψη. Τολμώ να πω, πως κάθε φορά που ξυπνάω και κατακλύζει μια τόσο οδυνηρή είδηση την αρχική μου, το ίδιο δυσάρεστο γαργάλημα στο στομάχι με ακολουθεί ολημερίς.

 Το απόγευμα, περιμένοντας το λεωφορείο, με πλησιάζει ένας νεαρός και μου ζητάει το τηλέφωνό μου, προκειμένου να επικοινωνήσει με μια φίλη του, καθώς δεν είχε μονάδες. Είναι από τις στιγμές που το μυαλό στροφάρει γρήγορα. Προσπαθείς να «κόψεις» τον άλλον για να κατανοήσεις τους απώτερους σκοπούς του. Τι είναι σωστό να κάνεις; Τελικά, καταφεύγω στο ψέμα ότι δεν έχω μονάδες για να είμαι σίγουρη. Ωστόσο, στο μυαλό μου αιωρούνται δεύτερες σκέψεις. Μπορεί όντως να είχε ανάγκη αυτό το τηλεφώνημα. Όμως, δυστυχώς η σημερινή εποχή μας έχει κάνει καχύποπτους είτε πρέπει είτε όχι.

Καθώς περίμενα, μου πιάνει την κουβέντα. Ξεκίνησε να μου αφηγείται τη ζωή του. Μη μπορώντας να τον αποφύγω, έμεινα εκεί να τον ακούω. Δεν θέλω να δίνω την αίσθηση πως φοβάμαι. Προσπαθώ να είμαι καλή και κατανοητική απέναντι σε οποιονδήποτε γύρω μου. Εισχώρησε σε λεπτομέρειες του τύπου «είμαι τσιγγάνος», «είμαι 22 και πάω σχολείο». Πράγματα που για άλλους θα ήταν κριτήρια για να φοβούνται ή για να ενοχλούνται από την παρουσία κάποιου με αυτά τα στοιχεία, εμένα μου περνούσαν παγερώς αδιάφορα. Μιλούσε, μιλούσε και εγώ έστεκα εκεί στο πεζούλι και άκουγα.

Η βόμβα δεν άργησε να σκάσει. Ήταν η τρομοκρατική βόμβα που δέχτηκα εγώ. Και πριν βιαστείς να με κακολογήσεις, άκου με. Σίγουρα δεν συγκρίνω τις προαναφερθείσες τρομοκρατίες με τη δική μου. Όμως, θέλω να αναδείξω πως η τρομοκρατία υπάρχει σε μεγάλο ή μικρό βαθμό παντού.

Συνεχίζοντας, μερικές από τις επόμενες ατάκες που ακούστηκαν ήταν «έχω κάνει φυλακή, πριν ξεκινήσω τη δουλειά που κάνω τώρα, έκλεβα» και άλλα πολλά παρόμοια. Τρόμαξα. Φοβήθηκα. Όμως, έμενα εκεί γιατί δεν ήθελα να δείξω πως φοβάμαι. Όπως εξαρχής άλλωστε. Ήμουν σε σημείο με κόσμο και το πιο ασφαλές ήταν να μείνω εκεί. Ήθελα να φύγω όσο πιο απαλά γίνεται. Άκουσα το εξής συγκλονιστικό: «Κάνε κακό, για να δεις καλό». Αντίκριζα μπροστά μου έναν άνθρωπο ο οποίος είναι περήφανος για τις πράξεις του και κατηγορεί τους άλλους που δεν του φέρθηκαν καλά για τις δικές του επιλογές. «Αυτό μπορώ και αυτό κάνω. Άλλωστε έχω τον σεβασμό της οικογένειάς μου και των φίλων μου για όσα κάνω και με θεωρούν μάγκα». Δεν ήξερα τι να πω. Και δεν ήξερα ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω για να τον βοηθήσω. Μα δεν αρκεί ένα λεπτό για να αλλάξεις τον κόσμο. Ούτε μια κουβέντα. Κανείς δεν ξέρει πόσο με πλήγωσε που σήμερα κοίταζα αυτόν τον άνθρωπο και ήξερα πως θα κάνει κακό ξανά και ξανά αλλά δεν έκανα τίποτα για να τον σταματήσω.

Τίποτα δεν θα ήταν αρκετό. Το μόνο που πρόφτασα να ξεστομίσω ήταν πως ότι και να κάνει το καλό στο τέλος θα επικρατήσει. Βρες το καλό μέσα σου. Εκείνη τη στιγμή το βλέμμα του και η σιγουριά του μαρτυρούσαν πως δεν θα καταλάβει σύντομα τα λάθη του.

Εκείνος δεν πήρε τίποτα από εμένα. Εγώ, όμως, σε διάστημα δέκα λεπτών είδα πράγματα που το μυαλό μου, χαμένο στην ουτοπία του, αρνείται να συλλάβει. Έμεινα εκεί, γιατί δεν είχα άλλη επιλογή, καθώς φοβόμουν. Έχει φυτευτεί ο φόβος μέσα μας. Τον κουβαλάμε και ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι. Μας έχουν πάρει όλες τις επιλογές μας και στερεύουμε από λύσεις.

Πώς μπορεί το μίσος να γίνει αποδεκτό, μέσα από φθηνές δικαιολογίες; Η κακία είναι μέσα μας φίλε μου. Το ακούς; Γεννιέται και τρέφεται μέσα μας. Την ταΐζουμε συνεχώς και μεγαλώνει. Ζούμε στην εποχή της τρομοκρατίας, η οποία προέρχεται από παντού. Μα εγώ ένα ξέρω. Το μίσος και η κακία δεν είναι έμφυτο χαρακτηριστικό. Είναι επιλογή. Και από τις επιλογές μας κρινόμαστε.

Όπως και να’χει, έχω δεχτεί τη μοίρα μου. Πάντα θα ζω με τη φαντασίωση ενός ονειροπόλου όπως λέει και ο John Lennon. Γιατί δεν είμαι μόνη. Γιατί υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα. Υπόσχομαι πως όπως μπορώ και όπου μου δίνεται η ευκαιρία θα παλεύω για την ιδέα που λέγεται ειρήνη. Για την αγάπη και την καλοσύνη. Για όλα αυτά που έχουν ξεπουληθεί μπροστά στον ανθρώπινο εγωισμό. Θα σκέφτομαι και θα προσεύχομαι για όσους έχουν υπάρξει θύματα οποιασδήποτε τρομοκρατίας. Πιστεύω πως ο ιδεατός κόσμος βρίσκεται πολύ μακριά από αυτό που ζούμε.

Όμως, ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μειωθούν οι βόμβες που σκάνε καθημερινά από παντού και καταστρέφουν ανθρώπινες ζωές, ψυχολογίες και ιδεώδη.

Δεν θέλω να φοβάμαι πια. Θέλω να με αφήσετε να είμαι άνθρωπος. Μα έχω ξεχάσει να το κάνω. Γιατί με αναγκάσατε. Γιατί με βουλιάξατε στην καχυποψία.

Ας γίνει ο θυμός το έναυσμα για το καλύτερο και το καλύτερο για το εξιδανικεύμενο. Άσε με να νομίζω πως θα γίνει. Γιατί που ξέρεις; Μπορεί να μην πραγματοποιηθεί το τέλειο, μπορεί όμως να επιτευχθεί ένα καλύτερο μέλλον.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *