ΕΙΜΑΙ/ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (ΜΟΥ);

ΕΙΜΑΙ/ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (ΜΟΥ);

Εάν ήταν δημοσκόπηση στο instagram τι ποσοστό άραγε θα συγκέντρωνε το «Είμαι»; Από τη μικρή μου πείρα στην τελευταία τάση των social media, θα έλεγα ότι η μη προφανής απάντηση συγκεντρώνει τα υψηλότερα ποσοστά. Δηλαδή, είμαι-δεν είμαι σημειώσατε άσσο, μη σου πω και διπλό. Όλοι, σχεδόν όλοι, συνηθίζουν να λένε ότι δεν είμαστε το επίκεντρο του κόσμου και πιθανόν να έχουν και δίκιο. Υπάρχουν αυτές οι στιγμές όμως που νιώθουμε μοναδικοί, ξεχωριστοί μέσα στο πλήθος κόσμου που μας περιβάλλει. Είναι εκείνες οι στιγμές που τίποτα δεν μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση, που η αυτοπεποίθησή μας είναι στα υψηλότερά της επίπεδα και νιώθουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε τη διαφορά, να τον σηματοδοτήσουμε.

Έζησα μία τέτοια στιγμή πρόσφατα. Είναι ωραίο συναίσθημα αυτό. Ακούγεται εγωιστικό όταν το εξωτερικεύεις, αλλά όταν δεν το ξέρει κανείς κι απλά εσύ μέσα σου είσαι χαρούμενος/νιώθεις όμορφος/είσαι αισιόδοξος/πετάς στα ουράνια δε σε νοιάζει τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Ζεις τη στιγμή. Ήμουν που λέτε ένα πρωινό Τρίτης στο Θησείο, μια αρκετά ηλιόλουστη ημέρα και μόλις είχα μάθει κάποια υπέροχα νέα που ανέβασαν την ήδη ανεβασμένη μου διάθεση. Το σκηνικό που με περιέβαλε ήταν ιδανικό. Αν σε μια προσωποκεντρική ιστορία ήμουν η πρωταγωνίστρια, θα ήμουν σίγουρα το επίκεντρο. Όσοι με προσπερνούσαν θα ήταν απλοί κομπάρσοι κι όχι άνθρωποι που είτε είχαν σκοτούρες στο κεφάλι ή ζούσαν μια μοναδική στιγμή απέραντης χαράς σαν τη δική μου.

Μπαίνω στον ηλεκτρικό. Πιάνω μια γωνία, με θέα την Αθήνα. Είναι ωραία η διαδρομή Θησείο-Πετράλωνα, σκέφτηκα να την εκμεταλλευτώ. Ζούσα το κάθε λεπτό που περνούσε πολύ έντονα, πολύ διαφορετικά από τη μέση καθημερινή ημέρα στην Αθήνα. Ήταν από τις μέρες που το χάος της μοιάζει μαγευτικό. Που βλέπεις αμάξια να περνάνε, να κορνάρουν, ανθρώπους να φωνάζουν, να μιλάνε στα τηλέφωνα, να τρέχουν, να περπατάνε αργά και τα παρατηρείς σαν να είναι όλα βγαλμένα από ταινία. Ναι, υπάρχουν κι αυτές οι μέρες.

Μπαίνουν ταυτόχρονα με εμένα ένα ζευγάρι με ένα μωρό. Ο άντρας κρατούσε ακορντεόν κι η γυναίκα (κοπέλα καλύτερα), κρατούσε το μωρό. Αρχίζει να παίζει. Μια γνωστή μελωδία, μια μελωδία γνώριμη. Δε μου πήρε πολύ ώρα να την αναγνωρίσω. Amelie. Ο καθένας από μας θα την αναγνώριζε, και χωρίς να έχει δει την ταινία. Τι τέλειο timing, σκέφτηκα! Φορούσα ένα μαύρο παλτό και τις αγαπημένες μου μπότες. Κοιτούσα όμορφα τοπία που ο ήλιος τα αναδείκνυε. Και στο βάθος ηχούσε μια τέλεια μελωδία.

Ναι, ζούσα το όνειρο. Ένιωσα μια μικρή πρωταγωνίστρια. Ένιωσα μοναδική, ξεχωριστή, ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο.

Και μετά ξύπνησα. Ξύπνησα όταν τη μελωδία του ακορντεόν συνόδευσε η φωνή της κοπέλας. Όχι δεν τραγούδησε. Δεν έχει στίχους το τραγούδι. Τρεις λέξεις όμως ήταν αρκετές. «Πεινάμε, βοηθήστε μας». Ήταν προφανές ότι θα συνέβαινε αυτό. Με το που μπήκαν στο βαγόνι, όλοι οι επιβάτες αναστέναξαν ή κατσούφιασαν. Ωστόσο, επέλεξα να συνεχίσω να ζω το παραμύθι μου. Να ξεπεράσω ίσως τα όρια και να φτάσω λίγο, να αγγίξω κατά μία έννοια την υπεροψία. Να παραβλέψω το πρόβλημα (το φαινομενικό αυτό πρόβλημα) του διπλανού μου και να συνεχίζω να ζω στο συννεφάκι μου.

Δεν κράτησε πολύ η σκηνή της μοναδικότητάς μου. Άκουσα το εσωτερικό μου «CUT» και το γύρισμα σταμάτησε. Το μυαλό μου φρόντισε να μου υπενθυμίσει ότι όλοι έχουν ίση μερίδα προβολής στην ταινία της ζωής. Μεγάλου μήκους αυτή η ταινία. Πολλές ανατροπές, άπειρα διαφημιστικά, δισεκατομμύρια πρωταγωνιστές και χωρίς ξεκάθαρο είδος. Είναι κωμωδία, είναι θρίλερ, είναι δράμα, είναι ρομάντζο, είναι μιούζικαλ, είναι επιστημονική φαντασία; Όλα εξαρτώνται από τη στιγμή, από τις συγκυρίες, από τα παρόντα άτομα. Σίγουρα είμαστε πρωταγωνιστές της ζωής μας, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Χωρίς τους συμπρωταγωνιστές μας ίσως και να ήμασταν ένα τίποτα. Ίσως να ήμασταν και τα πάντα..

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *