ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΛΑΙΚΑ..

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΛΑΙΚΑ..

Οι υποστηρικτές-φαν- φίλαθλοι του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού πολύ πιθανό να ενθουσιάστηκαν από τον τίτλο και να έχουν προσδοκίες για το περιεχόμενο του συγκεκριμένου άρθρου. Δυστυχώς όμως απευθύνεται κυρίως στα άτομα αυτά που συνηθίζουν να δηλώνουν την αποστροφή τους σε αυτό το είδος μουσικής, σε αυτούς που ξέρουν απέξω κάθε στίχο από τα τραγούδια των Arctic Monkeys και αποφεύγουν να βγαίνουν σε μαγαζιά που θα εκθέσουν τα αυτιά τους σε ένα μαραθώνιο ελληνικών τραγουδιών.

Για όλους εσάς (κι εμένα μαζί) που σνομπάρετε, που αποφεύγετε ή που απλά δεν ενθουσιάζεστε με τη μουσική που προσφέρουν οι σύγχρονοι λαϊκοί Έλληνες καλλιτέχνες, σας έχω μια ερώτηση. Μία πολύ συγκεκριμένη ερώτηση που οι περισσότεροι από εσάς δε θα σκεφτείτε πολύ ώρα την απάντηση, λίγοι θα είστε αυτοί που θα αποφύγετε να απαντήσετε και ακόμα λιγότεροι αυτοί που δε θα έχετε να δώσετε απάντηση.

«Ποιο ήταν το τελευταίο ελληνικό τραγούδι με το οποίο έφαγες κόλλημα και για 2 εβδομάδες έπαιζε σε επανάληψη στο κινητό, στο λάπτοπ και στο μυαλό σου;»

Κάποιο θα υπάρχει δεν μπορεί. Είναι λίγο δύσκολο στην Ελλάδα να ξεφύγεις από κάτι τέτοιο. Και οι παλιότερες εναλλακτικές γενιές προτιμούσαν Beatles αλλά δε θα έλεγαν και όχι για μια βραδιά στο μαγαζί που τραγουδούσε ο Βαρδής. Εντάξει, εσύ ίσως θεωρείς τη δική σου μια ατυχή στιγμή, ότι απλά υπέστης πλύση εγκεφάλου κι ότι θα αργήσει να συμβεί κάτι παρόμοιο. Κι εκεί που βάζεις να παίξει το αγαπημένο σου ξένο συγκρότημα για αποτοξίνωση, το YouTube παίρνει την πρωτοβουλία να σου θυμίσει ποιο ήταν το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι της προηγούμενης εβδομάδας. Αποφασίζεις να το αφήσεις, όπως και το επόμενο ελληνικό που κάπως ταυτίζεσαι με τους στίχους και το επόμενο που έχει ωραία μουσική και το επόμενο επειδή είναι πολύ γνωστό και πάει λέγοντας. Και ξανακυλάς.

Αυτή τη φορά όμως είσαι πιο συνειδητοποιημένος. Οι τύψεις ελαχιστοποιούνται κι αρχίζεις κι απολαμβάνεις το κάθε τραγούδι ξεχωριστά. Αρχίζεις να αποκτάς κρίση πάνω σε αυτό το είδος μουσικής. Να αλλάζεις τα τραγούδια που δε σε ενθουσιάζουν, να μαθαίνεις στίχους από αυτά που σε ενθουσιάζουν κι όταν τύχει να τους σιγοτραγουδήσεις μπροστά στους φίλους σου αυτοί να μείνουν ολίγον τι άναυδοι.

Η ανατροπή συνέβη αλλά δεν ήταν αυτοί αποκλειστικά που σε έπεισαν να εντάξεις τα ελληνικά τραγούδια στα μουσικά σου ακούσματα. Ήταν μια καψούρα, ένας νταλκάς, μια απογοήτευση, μια στενοχώρια, ένα άσχημο γεγονός, μία έντονη νοσταλγία, ένας παράφορος ενθουσιασμός ή απλά το άκουσμα ενός τραγουδιού που σε ώθησε σε αυτό το μονοπάτι. Εξάλλου αυτή η μουσική είναι συνυφασμένη με πολλών ειδών ψυχολογικές μεταπτώσεις. Με πολλές διαφορετικές κι εξατομικευμένες καταστάσεις. Ο καθένας έχει το τραγούδι που τον συντροφεύει και τον αντιπροσωπεύει σε μια τέτοια προσωπική κατάσταση.

 Γιατί στο κάτω-κάτω αυτή η μουσική χαρακτηρίζει την κουλτούρα των Ελλήνων εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν μπορούμε να την απαρνηθούμε ούτε να τη χλευάζουμε. Άμα δε συμφωνούμε, απλά υποχωρούμε. Είναι όμως κάτι λαϊκά, με τα οποία η ταύτιση επέρχεται τόσο απροσδόκητα κι αναπάντεχα που ακούγοντάς τα βιώνεις στιγμές έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Ο Οικονομόπουλος κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με το οποίο οι παραλληλισμοί είναι αναπόφευκτοι. Καταφέρνει να μας κάνει να ταυτιστούμε μέσα από στίχους που μιλάνε για ταύτιση με τα λαϊκά τραγούδια. Inception ταύτισης κι αναλογισμός για τον προσδιορισμό αυτών των τραγουδιών της ζωής μας.

Καλλιτέχνες πάρα πολλοί, τραγούδια αμέτρητα. Το αν εσύ ταυτίστηκες με τον Καρρά, τον Τσιτσάνη, τη Θεοδωρίδου, τον Καζαντζίδη, τον Τσέρτο, τον Πλούταρχο, το Βαμβακάρη, το Ρέμο, τη Μοσχολιού, την Αλεξίου, το Μητροπάνο, το Ρόκκο και πάει λέγοντας και για ποιο λόγο έτυχε να είναι με κάποιον από αυτούς είναι καθαρά μια καταδική σου προσωπική και ξεχωριστή ιστορία.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *