ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ.. ΚΟΥΦΟΝΗΣΙΑ

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ.. ΚΟΥΦΟΝΗΣΙΑ

Η αίσθηση που έχω φεύγοντας από αυτό το μέρος δεν περιγράφεται! Περιγράφεται δηλαδή αλλά τα λόγια ίσως να αποτυπώσουν πολύ μετρημένα την πραγματική μου αίσθηση. Ήταν ονειρικά. Για εφτά μέρες ζούσα στον παράδεισο. Κυκλαδίτικο άγονο τοπίο με τους θάμνους να είναι το κύριο φυτό του νησιού. Οι θάλασσες σου παίρνανε την ανάσα. Η άσπρη πέτρα, παρά την ταλαιπωρία και τον πόνο που προκαλούσε στα πόδια μας, αναδεικνύει τόσο γοητευτικά τα γαλαζοπράσινοτιρκουαζομπλέ  νερά με αποτέλεσμα να μην μπορείς να ξεκολλήσεις από αυτή. Και πράγματι η καθημερινότητα τα μας ήτανε η θάλασσα, με ένα διάλειμμα το μεσημέρι για το μαγείρεμα και ίσως ένα σύντομο ύπνο. Δεν σου έφτανε να μπεις και να κολυμπήσεις μέσα σε αυτά τα άγια νερά αλλά βγαίνοντας δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από αυτά. Όχι ότι έχω μπει σε άγια νερά αλλά το γεγονός ότι μου μούδιαζαν το κορμί, με απάλλασσαν από κάθε σκέψη και με ηρεμούσαν ήταν για εμένα λυτρωτικό.

14585871_675475759267534_351590534_o

To camping για εμένα είναι μία ανεπανάληπτη εμπειρία που όλοι πρέπει να δοκιμάσουν. Μαγιό όλη την ώρα, γύμνια συνήθως στην θάλασσα, τσιγάρο, παρέα.  Σου προσφέρει άμεση επαφή με την φύση, με τους ανθρώπους, και αυτό δεν είναι λίγο. Η άμεση επαφή με την φύση διεγείρει την οικολογική σου συνείδηση για καθαριότητα, οικονομία και έτσι ενδυναμώνει την αγάπη σου για αυτή. Πώς γίνεται να μην αγαπάς την φύση όταν σου προσφέρει σχεδόν τα πάντα : αέρα, μουσική, μυρωδιές, νερό, φίλους, ηρεμία και στην τελική χαμόγελο.  Από την άλλη, στο camping είναι αδύνατο να μην γνωρίσεις άλλους ανθρώπους. Το γεγονός ότι όλοι μοιράζονται την ίδια εμπειρία, τις ίδιες δυσκολίες και απολαύσεις, το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο νησί δεν έχεις τι άλλο να κάνεις σε «αναγκάζει» να ανοιχτείς και να επικοινωνήσεις με ανθρώπους. Και το πιο συναρπαστικό είναι ότι όλοι έχουν τόσο ενδιαφέρουσες ζωές να σου διηγηθούν, ή τουλάχιστον η χαλαρότητα του καλοκαιριού κάνει τα πάντα να φαντάζουν ενδιαφέροντα .

14572474_675475779267532_405957255_o

 

 

 

 

Quiz: Βρείτε ποιο χέρι ανήκει στη Γερμανίδα της παρέας!

 

 

 

 

 

Μία από τις μέρες που μείναμε εκεί επισκεφτήκαμε την παραλία «Πεζούλια». Σε αυτή την παραλία, εδώ και έξι χρόνια, κάθε καλοκαίρι για περίπου δύο μήνες μένει ένας Ιταλός. Είναι ο μοναδικός κατασκηνωτής της παραλίας. Βασικά δεν κατασκηνώνει ακριβώς, αφού δεν μένει σε σκηνή. Μένει στην άμμο, κάτω από τα αστέρια, παρέα με τα ποντίκια και διάφορα αλλά ζωύφια. Προμηθεύεται ότι έχει ανάγκη και βασικά το νερό κάθε πέντε μέρες σχεδόν. Με τους φίλους μου του πιάσαμε την κουβέντα και τον βομβαρδίσαμε με ερωτήσεις. Μιλώντας είπε μία φράση που ποτέ μου δεν θα ξεχάσω : “ Το να μείνω καλοκαίρι σε σπίτι είναι δηλητηριώδες. Οι τέσσερις τοίχοι σε περιορίζουν, σε πνίγουν. Η θάλασσα είναι απέραντη “. Αυτά τα λόγια σαν να με ξεκλείδωσαν, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα να ακούσω, ήταν ακριβώς ο λόγος που λάτρεψα το camping αλλά δεν μπορούσα να τον προσδιορίσω. Τον θαύμασα. Έκανε μία ζωή ασκητική, αρνούμενος να υποταχθεί στις παράταιρες μεν, αναγκαίες δε ανέσεις τις εποχής όπως το φαγητό, τα ρούχα, η στέγη. Η αφθονία και η υπερβολή που επικρατεί στις μέρες μας, των ώθησαν να αναζητήσει το αγνό, το απλό, το φυσικό.

 

 

Λίγα λόγια τώρα για τα Κουφονήσια

Για το πάνω Κουφονήσι δεν έχω να πω πολλά γιατί δεν έμεινα εκεί, απλά πέρασα κάποιες ώρες. Πήγαμε στην παραλία «Πορί». Την μέρα που πήγαμε φύσαγε αρκετά, κάτι που δυσκόλεψε και την κολύμβηση μας αλλά και την παραμονή στην αμμουδιά αφού κυρίως την φάγαμε παρά την είδαμε. Παρόλα αυτά ήταν μια πολύ όμορφη παραλία. Η παραλία «Ιταλίδα» λένε ότι αξίζει. Όσον αφορά την χώρα ήταν πολύ όμορφα και ήσυχα. Φυσικά είχε τον τουρισμό του αλλά αυτό δεν σε εμπόδιζε να περπατήσεις με άνεση στα στενάκια και να βρεις μέρος για να ξαποστάσεις. Τα σοκάκια δεν είναι πολλά. Το μέρος κλασικό, όμορφο, κυκλαδίτικο με μπλε και άσπρο και ροζ από τις βοκαμβίλιες. Μια μπάλα παγωτό από το μοναδικό παγωτατζίδικο του νησιού είναι αναμφισβήτητα προτεινόμενο.

Για το κάτω Κουφονήσι θα μπορούσα να μιλάω ώρες. Εντάξει προφανώς όχι ώρες αλλά λεπτά σίγουρα. Όπως είπα, είναι ο παράδεισος μου. Η πρόσβαση στο κάτω Κουφονήσι πραγματοποιείται με ένα βαρκάκι που το παίρνεις από το πάνω, και κοστίζει 5 ευρώ. Φτάνοντας εκεί το πρώτο πράγμα που συναντάς είναι πολύς κόσμος. Ο κόσμος αυτός λοιπόν, είτε περιμένει φίλους που μόλις έφτασαν στο νησί, είτε περιμένει φίλους οι οποίοι είχαν πάει στο πάνω Κουφονήσι για να προμηθευτούν τρόφιμα και άλλα προϊόντα πρώτης ανάγκης, καθώς το κάτω Κουφονήσι δεν έχει παρά ένα ταβερνάκι. Ακόμη μπορεί να περιμένει το καραβάκι, το οποίο έρχεται κάθε 2 με 3 ώρες, για να πάει στο πάνω Κουφονήσι ή στις άλλες παραλίες του νησιού. Αυτός είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να βρεθείς στις παραλίες αυτές, αλλά υπάρχει και η δυνατότητα πεζοπορίας. Φυσικά το νησί έχει μία και μοναδική ταβέρνα. Η ταβέρνα είναι καλή. Δεν ξετρελάθηκα ωστόσο με το φαγητό και τις τιμές. Κάτι όμως για το οποίο φάνηκε πολύ χρήσιμη είναι ο ηλεκτρισμός που μας παρείχε κάθε μέρα 17.00-00.00 ώρα κατά την οποία έκλεινε κιόλας. Ο ηλεκτρισμός αυτός ερχόταν από γεννήτριες. Φυσικά καταλάβατε ότι το υπέροχο αυτού του νησιού είναι ότι σε “ανάγκαζε”να απέχεις από την χρήση του κινητού. Το μονίμως ξεφόρτιστο κινητό και η απουσία ηλεκτρισμού ήταν ο κατάλληλος συνδυασμός να αποκοπείς από την «κοινωνική» ζωή της πόλης, βλέπε υποχρεώσεις, βλέπε έγνοιες, εν ολίγοις βλέπε ρουτίνα κάτι από το οποίο θες να φύγεις όταν είσαι διακοπές. Άφηνες τα πάντα πίσω και αφηνόσουν στον επίγειο παράδεισο. Η παραλία “ Πεζούλια” είναι ένα από τα must του νησιού λόγω του Ιταλού, για τον οποίο μίλησα παραπάνω, και επίσης διότι είναι μια δυσπρόσιτη παραλία με λίγο κόσμο και υπέροχα νερά. Το μόνο κακό είναι ότι παραθερίζουν πολλά σκάφη εκεί. Και φυσικά δεν θα ξεχάσω την παραλία “Νερό”. Εκεί διανυκτερεύσαμε ένα βράδυ με τα sleeping bags κάτω από τα αστέρια. Εκείνο το βράδυ έκανα πάνω από 10 ευχές καθώς τα αστέρια δεν σταματούσαν να πέφτουν. Λίγο πιο δίπλα από εμάς, μία παρέα είχε ανάψει φωτιά και τραγουδούσε. Το υπέροχο αυτής της παραλίας είναι  οι κατσίκες. Αυτές λοιπόν όχι μόνο βρίσκονται καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας “ανάμεσα στα πόδια σου” αλλά ακόμη όταν το κοιλάκι τους γουργουρίσει δεν διστάζουν να σου κάνουν “μπεε μπεε” και να απαιτήσουν το φαγητό σου. Παρ’ όλα αυτά είναι υπάκουες και μετά από πολύ σπρώξιμο αποσύρονται εκνευρισμένες που δεν έφαγαν. Δεν θα ξεχάσω την επιδρομή τους στις 6 το πρωί όπου φυσικά ήθελα να πάρουν το πρωινό τους. Ενώ η πρώτη εντύπωση είναι εκνευρισμός από το γκλινκι γκλανκ των κουδουνιών τους, καταλήγεις να τις ευχαριστείς που σε ξύπνησαν και σου υπενθύμισαν την ομορφιά και τα χρώματα του ουρανού όταν χαράζει ο ήλιος.

14647355_675475772600866_1113134867_oΤο ξημέρωμα που οι κατσίκες μας “ανάγκασαν” να δούμε!

Για όλα αυτά και πολλά άλλα προτείνω ανεπιφύλακτα να επισκεφθείτε τα Κουφονήσια και συγκεκριμένα το κάτω. Αν θες να ξεκουραστείς, να αδειάσεις το μυαλό σου από κάθε σκέψη και υποχρέωση, να απελευθερωθείς, να γίνεις ένα με την φύση, να ενωθείς με τους ανθρώπους, να μαυρίσεις, να χαμογελάσεις, να γελάσεις, να ερωτευτείς, ένας είναι ο προορισμός.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *