ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Τελικά, αυτά τα μεταμεσονύχτια μηνύματα μπορούν να αποδειχθούν πολύ λυτρωτικά. Σε μια συζήτηση με φιλικό πρόσωπο, που όπως θα αντιληφθείτε πρόκειται γι’ αυτές τις βαθιές συζητήσεις οι οποίες εσώψυχα αποκαλύπτονται με τον μικρό φόβο της μετάνοιας του επόμενου πρωινού, είχα την τύχη να λάβω ένα από τα ωραιότερα μηνύματα και να ευλογήσω αυτό το τιμημένο messenger. Η ψυχή μίλησε και πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να πάρω την πρωτοβουλία να μοιραστώ αυτά τα λόγια, με απόλυτη ανωνυμία, για ευνόητους λόγους. Απολαύστε ελεύθερα.

 

Είμαι πολύ ευαίσθητη. Η απουσία με τρομάζει· η μοναξιά όχι. Την έχω συνηθίσει και είναι κομμάτι μου, αλλά την απουσία την μισώ. Είναι σαν να ξεριζώνει κάποιος κάτι από μέσα μου. Την έχω νιώσει τόσο πολύ. Έχω χάσει ανθρώπους, πράγματα, στιγμές. Παθιάζομαι με την αγάπη. Τη λάτρευα από παιδί. Μου έχει λείψει η τρυφερότητα, αυτή η αγκαλιά που κουρνιάζεις, η φροντίδα, το νοιάξιμο, η επικοινωνία. Ξυπνάω τα τελευταία 5 χρόνια και με θυμάμαι να σκέφτομαι πότε θα έρθει η ώρα να βρεθώ με κάποιον που λαχταρώ, να μην ζω μόνη μου. Να πιάνομαι από μικρά πράγματα και να ελπίζω σε κάτι. Να κάνω όνειρα για να μπορώ να χαρώ ότι ίσως μια μέρα θα είμαι ήρεμη, θα έχω αγάπη γύρω μου και πραγματικό ενδιαφέρον. Έχω γνωρίσει τόσα άτομα. Έχω κάνει με πολλά παρέα, έχω ενθουσιαστεί με έρωτες, έχω διασκεδάσει με την ψυχή μου, αλλά πάντα κάτι μου λείπει. Ότι κι αν κάνω δεν με γεμίζει κι ότι με γεμίζει είναι μόνο στο μυαλό μου. Παλεύω. Δεν ξέρω κι εγώ γιατί. Βασίζομαι πλέον στις δικές μου πλάτες. Ναι, βγάζω λεφτά. Αλλά δεν τα κρατάω. Με ζω. Με συντηρώ και με στηρίζω. Ποντάρω μόνη, σε μένα. Κανένας μέχρι τώρα δεν με έχει κάνει να πιστέψω βαθιά μέσα μου ότι πιστεύει σε μένα, ότι δεν μπορεί χωρίς εμένα, ότι χαιρεται που με βλέπει. Νιώθω κενή πολλές φορές. Παθιάζομαι εύκολα, ερωτεύομαι τους ανθρώπους της ζωής μου και θυσιάζομαι γι’αυτούς, δίνω το είναι μου και μετά με κυριεύουν ανασφάλειες, φόβοι, ψυχικά τραύματα. Δεν ξέρω που πάω, γιατί δουλεύω και γιατί νιώθω τόσο βαθιά. Η αναισθησία δεν είναι ελάττωμα μερικές φορές αλλά όσο κι αν προσπάθησα να την αποκτήσω δεν τα κατάφερα. Δεν κατάφερα να αδιαφόρησω για κανέναν. Να πω στα @….@ μου και να γυρίσω μούρη. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί δεν γουστάρω να νιώσει κάνεις τα δικά μου κενά. Νομίζω ότι έτσι θα καλύψω τα δικά μου. Λάθος… Δεν ξέρω τι θα κάνω με μένα, τι θέλω απ’την ζωή μου, αλλά είμαι εξαρτημένη απ’την αγάπη, τραβάω μόνο μικρές τζούρες και μετά σβήνει. Αυτό με καταρρακώνει. Πεθαίνω μέσα μου και μετά κάποιος μου θυμίζει ότι έτσι είναι η ζωή και συνέρχομαι. Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν πια. Δεν πιστεύω σε μένα. Στα όνειρα πιστεύω. Ότι ίσως και ο πιο παραπονεμένος θα πάρει αυτό που του αξίζει και θα πορευτεί από αυτό.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *