ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ 1945 (ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ)

ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ 1945 (ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ)

Ένα πρωινό του 1945

Από το βράδυ η καρδιά μου χτυπάει μανιωδώς,

Είναι 6:05, ο ουρανός αποκτά λίγο φως.

Τα μάτια μου πονάνε απ’ τις ώρες που σκεφτόμουνα

Μάλωσα με τον ύπνο γιατί δεν τον δεχόμουνα.

Ο ήλιος πλέον φαίνεται να σπάει το σκοτάδι

Όμως το βλέμμα μου υποσχόταν πως θα γυρίσει.

Πολλές οι σκέψεις, τόσες που θυμίζουνε κοπάδι

Το οποίο έρχεται με δύναμη να σε πατήσει.

Είναι 7:00 κι ακούγεται ένας ήχος, ίχνος τρόμου,

Βρυχώνται οι σειρήνες ως τα πέρατα του δρόμου.

Νιώθω τον φόβο σου, Οδυσσέα, δεν είσαι μόνος σου,

Νιώθω τις σκέψεις, νιώθω το σώμα αλλά και τον πόνο σου.

Η ώρα φεύγει, ο λεπτοδείκτης γυρνά και πάλι

 Η ζέστη και η έλλειψη του ύπνου μου γεννάν τη ζάλη.

Κάτι σχίζει τον ουρανό και το νου που αισθάνεται

Πως σε λίγα δεύτερα απ’ τον κόσμο θα χάνεται.

8:15, το φως αυτό τυφλώνει,

Μέσα μου πανικός, γύρω μόνο στάχτη και σκόνη.

Αισθάνομαι να με χτυπάνε τρίμματα στο δέρμα

Και ο ιδρώτας στο κεφάλι μου, τώρα έγινε αίμα.

Το βουητό με αφήνει μονάχα κραυγές να ακούσω,

Δεν βλέπω τίποτα, θέλω την ησυχία να κρούσω.

Κάτι ήξερε το βλέμμα μου, το σκότος πάλι γύρισε

Μάζεψε τη δύναμη, δεν έσπασε, αλλά λύγισε.

Μ’ όλο το θάρρος τα μάτια μου πάλι ανοίγω

Μετά βίας σηκώνομαι και γύρω μου αντικρίζω.

Μια μυρωδιά καμένου παντού, θέλω να φύγω,

“Τι έγινε;” Ρωτώ τον εαυτό μου και δακρύζω.

Παντού άψυχα κορμιά αφήνουν πίσω την πνοή τους,

Ήρθε το τέλος, σκέφτηκα, έπεσα και γονάτισα.

Μια δύναμη ισχυρή με κάνει να πάω μαζί τους,

Έκλεισα τα μάτια μου και στα ξένα περπάτησα…

Από την ποιητική συλλογή: Νερώνια

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *