ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΔΕ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΔΕ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

Τι είναι ευτυχία; Να είμαστε μαζί στ’ αμάξι και να φυσάει το απογευματινό αεράκι απ το ανοιχτό παράθυρο, καθώς προσπερνάμε την κίνηση γύρω μας. Το ράδιο να παίζει τα συνηθισμένα ανάλαφρα τραγουδάκια του καλοκαιριού και εγώ να τραγουδάω με παιδική αφέλεια. Εσύ, να γκρινιάζεις ότι είμαι παράφωνη και γω να σου χαϊδεύω τον σβέρκο και να σου λέω “τα ‘θελες και τα ‘παθες” και συ να γελάς γιατί ξέρεις ότι έχω δίκιο. Να κάνεις βλακείες όταν οδηγείς και εγώ να σου τη βγαίνω: “άστο μωρό μου να το πάρω εγώ αφού δεν το χεις” και εσύ να μου λες με ύφος: “ναι για να το κοπανήσεις πουθενά” . Δε θυμώνω όμως γιατί ξέρω ότι έτσι το είπες, αυτό είναι το παιχνίδι μας. Να τη βγαίνουμε ο ένας στον άλλο συνέχεια, ποιος θα πει την μεγαλύτερη εξυπνάδα. Να μη νευριάζω τις φορές που έχεις δίκιο γιατί κατά βάθος ήθελα να έχεις , για να σε καμαρώνω από μέσα μου, για να με επιβεβαιώνεις άλλη μια φορά ότι έκανα τη σωστή επιλογή που έμπλεξα μαζί σου. Ακόμα και τις στιγμές που δε μιλάμε εγώ να τις απολαμβάνω, με εσένα να οδηγείς με περισσή άνεση και γω να χαζεύω τα χέρια σου και το μόνο που σκέφτομαι να είναι ότι θέλω να μπλέξω τα δάχτυλά μου στα δικά σου. Και συ ως δια μαγείας να το ψυχανεμίζεσαι και μόλις αλλάξεις ταχύτητα να μου πιάνεις το χέρι δίχως να πεις λέξη. Να καθόμαστε αγκαλιά πίνοντας το ποτό μας και να μου λες ότι είμαι η πιο όμορφη στο μαγαζί και ας κυκλοφορούν γύρω μας κοπέλες που είναι σα μοντέλα, που μπορούσες να είχες αλλά προτίμησες εμένα που εμφανίστηκα στο πρώτο μας ραντεβού με το τζινάκι μου και τα σταν σμιθ.. Να μου μιλάς και γω να μη μπορώ να συγκεντρωθώ γιατί με ζαλίζει η λάμψη των ματιών σου , όπως τότε την πρώτη φορά, που το μόνο που σκεφτόμουν ,όσο εσύ μιλούσες για πράγματα ενδιαφέροντα, ήταν πώς να φιλάς άραγε. Να μου λες ” να προσέχεις μάτια μου” όταν αποχωριζόμαστε και γω να λιώνω από ευτυχία όπως την πρώτη φορά που το άκουσα απ τα χείλη σου.

                                        ~~~

Δεν είμαστε πλέον μαζί, για λόγους που έχω ξεχάσει σχεδόν. Στο αυτοκίνητο τώρα είμαι μόνη μου και το ράδιο παίζει ένα από εκείνα τα καλοκαιρινά τραγούδια που ακούγαμε και τότε. Κάποιος άλλος ίσως πικραινόταν και να άλλαζε σταθμό. Εγώ όμως όχι μόνο δεν αλλάζω αλλά το δυναμώνω και χαμογελάω γιατί μου θυμίζει εκείνες τις στιγμές ευτυχίας. Γιατί να τις ακυρώνουμε επειδή δε μας συνδέει τίποτα πια με το άτομο που τις περάσαμε; Θα μου πείτε γιατί πονάει να θυμάσαι κάτι όμορφο όταν ξέρεις ότι δεν πρόκειται να το ξαναζήσεις.

Οι άνθρωποι πάνε και έρχονται και οι σχέσεις είτε φιλικές είτε ερωτικές αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Όμως τι γίνεται με τις στιγμές που μοιραστήκαμε; Δεν μπορούμε να τις χωρίσουμε στη μέση ” να , πάρε εσύ να θυμάσαι το καλοκαίρι του 2016 να πάρω εγώ το ταξίδι στη Βουδαπέστη που μου άρεσε περισσότερο”.  Είμαστε ” καταδικασμένοι” να τις θυμόμαστε και οι δύο εξίσου και έτσι πρέπει. Τους ανθρώπους κάποιες φορές δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κοντά μας όσο και να το θέλουμε. Φταίνε οι χιλιομετρικές αποστάσεις που μας χωρίζουν, οι προτεραιότητες που αλλάζουν, το ότι δεν ανεχόμαστε πλέον κάποια πράγματα όπως παλιά, you name it. Όμως τις στιγμές που ζήσαμε κανείς δεν μπορεί να μας τις ζητήσει πίσω. Κάπου είχα διαβάσει το εξής: ” Μη στεναχωριέστε για κάτι που τελείωσε αλλά χαμογελάστε γιατί σας συνέβη”  και το πιστεύω απόλυτα. Να θυμάστε τις καλές στιγμές πάντα με χαμόγελο, ασχέτως του τι απέγιναν οι άνθρωποι που τις μοιραστήκατε.  Η ευτυχία δεν έχει ημερομηνία λήξης.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *