Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ!

Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ!

Το κείμενο αυτό αποτελεί απάντηση στο κείμενο «Αξίζει τελικά η ανεξαρτησία;». Πάντα η δύναμη που με κινητοποιεί να πράξω άλλωστε είναι μια στιγμιαία παρόρμηση, κάτι που λίγο με νευριάζει και λίγο με ιντριγκάρει να δοκιμάσω το πνεύμα μου.

Η ανεξαρτησία ή η εξάρτηση έχει να κάνει με την ικανότητα που έχουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας. Ωστόσο η κοινωνία είναι μια ομαδική κατάσταση, έτσι δεν είναι απαραίτητο ο κάθε ένας να καλύπτει ακριβώς και μόνο τις δικές του ανάγκες ανά πάσα στιγμή. Σε περίπτωση που κάποιος δεν καλύπτει τις ανάγκες του από μόνος του, σίγουρα αυτό δεν σημαίνει και τη μη ανεξαρτησία του. Η ανεξαρτησία έρχεται με 2 τρόπους ή από 2 μονοπάτια.

Το ένα, είναι η δέσμευση σε κάποιον άλλον. Αν εσύ για κάποιο χρόνο δεν καλύπτεις τις ανάγκες σου μόνος σου, αλλά κάνεις κάτι παραγωγικό που θα βοηθήσει στο μέλλον την κοινωνία, άρα και εσένα (και οικονομικά), τότε η ίδια η κοινωνία, η οικογένεια ή κάποιος άλλος μπορεί να σου καλύψει τις ανάγκες σου. Αν πείθεις ότι θα τα καταφέρεις, αν φέρνεις αποτελέσματα στην δουλειά σου, αν δεν έχεις προδώσει στο παρελθόν, τότε αυτοί που σε βοηθούν δεν θα θελήσουν να σου στερήσουν την ελευθερία σου, δεν θα σε χειραγωγούν. Βασικά δεν θα χρειάζεται κιόλας, γιατί θα είσαι ένας ενήλικας άνθρωπος.

Μάλιστα για να απαντήσω πρακτικά, νομίζω ότι οι φοιτητές δεν θα έπρεπε να δουλεύουμε. Από την άλλη θα έπρεπε να ασχολούμαστε με την επιστήμη μας, τις σπουδές μας, αλλά και με το να γνωρίσουμε τον κόσμο, να χτίσουμε τον χαρακτήρα μας και να ορίσουμε την θέση μας σε αυτόν. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να είμαστε και ανεξάρτητοι. Να μην δεχόμαστε πατρονάρισμα από τους γονείς σε θέματα απόψεων και τρόπων λύσης. Κοινώς να “βγούμε από το βρακί της μάνας μας” και να μην χρειάζεται να προσκυνάμε την κατήχηση του πατέρα μας σαν να είμαστε μικρότεροι της ηλικίας μας.

Το άλλο, είναι απλά ή μείωση των αναγκών. Στην γενιά των γονιών μας οι φοιτητές δεν δούλευαν. Οι παππούδες μας μοχθούσαν (χειρωνακτικά) για να τους βοηθήσουν, γιατί πίστευαν στις σπουδές. Τότε πίστευαν και οι φοιτητές στις σπουδές και στην επιστήμη, σε συνθήκες που πάντα ήταν δύσκολες. Η πίστη τους και η αφοσίωσή τους, τους τους έκανε να μπορούν να ζουν με λιγότερα και να μην ενδιαφέρονται και για πολλά κοσμικά πράγματα. Κοινώς τη βγάζανε φτηνά, και στο σπίτι, και στο ντύσιμο και στις εξόδους. Σαφώς δεν είχαν χρήματα, σαφώς τους έλειπαν πράγματα. Αλλά να δουλέψουν δεν πήγαιναν. Γιατί δεν τους ένοιαζε και τόσο να ξοδέψουν. Στην ζωή τους έδιναν προτεραιότητα σε άλλα πράγματα και όχι στα υλικά. Και η οικονομική ένδεια τους έφερνε ακόμα πιο κοντά, έπαιζε τον ρόλο της.

Σήμερα οι φοιτητές καταντήσαμε το πιο λαιφσταιλ κομμάτι της κοινωνίας. Για την ακρίβεια έχουμε καταντήσει 40άρηδες γιάπηδες. Απαιτούμε ντύσιμο καλό – βαφτικά – αξεσουάρ, Μυκόνους, παραλιακές για καφέ 5 ευρώ, εστιατόρια, φαγητά γκουρμέ, και τόσα άλλα. Ακόμα και με τις πολλές γυμναστικές και τις ομορφιές κατά είμαι. Αντίθετα, οτιδήποτε κατώτερο αυτών το σνομπάρουμε ή το φοβόμαστε. Αυτά κοστίζουν, αλλά κυρίως αυτά μεταφέρουν το επίκεντρο από την νιότη και το πνεύμα, στο χρήμα.

Αυτή ήταν η γνώμη μου, μια αναλαμπή αλλά και μια εποικοδομητική μεν, απάντηση δε, στο άρθρο που διάβασα πριν λίγο.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *