Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΝΙΩΘΕΙ.

Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΝΙΩΘΕΙ.

Μας κατηγορούν ότι είμαστε η γενιά του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μας κατηγορούν ότι είμαστε προσκολλημένοι σε μια οθόνη και αδιαφορούμε για ό,τι γίνεται γύρω μας. Μας κατηγορούν ότι είμαστε ψυχολογικά ασταθείς κι ό,τι δε νιώθουμε. Ότι είμαστε ανεύθυνοι κι ευθυνόφοβοι. Βομβαρδιζόμαστε από χιλιάδες κατηγορίες καθημερινά μόνο και μόνο επειδή έτυχε να ζήσουμε στη διάρκεια που η τεχνολογία έκανε την έκρηξή της. Επειδή πλέον κρατάμε αναμνήσεις από κάθε μας στιγμή και λεπτό. Επειδή συνεννοούμαστε με πέντε φίλους ταυτόχρονα και δε χρειάζεται να πάρουμε τηλέφωνο έναν έναν ξεχωριστά. Επειδή κάνουμε τις συναλλαγές μέσω διαδικτύου και δεν πάμε μέχρι τον κισέ της τράπεζας. Επειδή μας βλέπουν να κοιτάμε μια οθόνη και να χαμογελάμε σε αυτή.

Πόσο επιφανειακοί είναι όμως; Μας κρίνουν τόσο απερίσκεπτα κάτι το οποίο είναι άξιο δικιάς μας κατηγορίας. Γιατί μας στοχοποιούν έτσι; Γιατί μας βάζουν σε μια γωνία και μας βομβαρδίζουν με ένα σωρό στερεότυπα της γενιάς μας χωρίς να κάνουν καν την προσπάθεια να εισέλθουν έστω και για λίγο στον κόσμο μας; Όσο εμείς ακούμε ιστορίες από το παρελθόν τους και παλεύουμε να καταλάβουμε υπό ποιες συνθήκες μεγάλωσαν, τι πέρασαν για να μας αναθρέψουν, πόσο δύσκολα παιδιά ήμασταν και πάει λέγοντας. Και τους συμπονούμε. Δεν το δείχνουμε πάντα αλλά ισχύει. Εκτιμάμε και σεβόμαστε γιατί ούτε αναίσθητοι είμαστε, ούτε αχάριστοι. Κάναμε την επανάστασή μας και τώρα επανήλθαμε.

Στένεψαν τα περιθώρια για εμάς. Αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε σε μια επιβαλλόμενη κατάσταση που συνεχώς ακούει στον τίτλο «οικονομική κρίση». Τη ζήσαμε και τη ζούμε. Έχουμε ένα ξεκάθαρο πριν κι ένα ακόμα πιο ξεκάθαρο μετά στις ζωές μας, στην καθημερινότητά μας. Ήρθαμε αντιμέτωποι με δυσκολίες που δε θα υπήρχαν διαφορετικά. Είδαμε τα ψώνια να λιγοστεύουν στο σπίτι και τους γονείς να γκρινιάζουν αν κάποιος ξεπέρασε τον προϋπολογισμό. Είδαμε το χαρτζιλίκι μας να κόβεται και πολλούς από εμάς να πιάνουν δουλειά παράλληλα με τη σχολή. Είδαμε τους γονείς μας να χάνουν τις δουλειές τους, να χωρίζουν επειδή δεν άντεχαν τους τσακωμούς, να παλεύουν να κρατήσουν το παλιό επίπεδο διαβίωσης και να απογοητεύονται, να αρρωσταίνουν από το άγχος τους. Άλλοι είδαμε να μας κόβουν το ρεύμα κι άλλοι να γυρνάμε σε κρύα σπίτια μες το καταχείμωνο. Μπήκαμε σε mode μικρομέγαλων όταν ακόμα έπρεπε να ζούμε ανέμελα σχολικά χρόνια. Αγωνιούσαμε με κάθε νόμο που επρόκειτο να ψηφιστεί και κάθε λογαριασμό που έπρεπε να πληρωθεί.

Και σε όλα τα προαναφερθέντα εμείς ήμασταν δίπλα τους υποστηρικτές τους και τους ενθαρρύναμε πως όλα θα φτιάξουν. Πως δε μας πειράζει να ζούμε με λιγότερα. Θα έχουμε κι εμείς να αφηγούμαστε στα εγγόνια μας ιστορίες από την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Ζοριστήκαμε, μειώσαμε εξόδους, μειώσαμε αγορές και μάθαμε να ψάχνουμε και να βρίσκουμε το πιο φθηνό. Βρήκαμε τρόπους να ξεφεύγουμε από τη μιζέρια που μας υπότασσαν να ζούμε κι αν στενοχωρηθήκαμε έστω και λίγο, καταφέραμε να το ξεπεράσουμε και να το ξεχάσουμε.

Τα επίθετα αδιάφοροι κι αναίσθητοι νέοι καλό θα ήταν να επαναπροσδιοριστούν. Γιατί όχι μόνο νιώθουμε, νιώθουμε ίσως περισσότερο από όσο είναι το φυσιολογικό. Τα φιλτράρουμε όλα, τα βάζουμε σε μια σειρά στο μυαλό μας και μετά αρχίζει η διαδικασία σκέψη. Μια διαδικασία που μας έχει φέρει πολλές φορές στα όριά μας, λίγο πριν παραιτηθούμε. Όμως σχεδόν ποτέ δεν παραιτηθήκαμε. Το παλέψαμε μέχρι τέλους γιατί μάθαμε ότι μέσα από την προσπάθεια έρχεται το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Κι αν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαινόμαστε υπερβολικά ανέμελοι και χαρούμενοι τότε ίσως αυτό τελικά να είναι η ασπίδα μας. Ο τρόπος μας να καλύπτουμε τις αδυναμίες μας. Γιατί όπως και να το κάνουμε αυτή είναι η γενιά μας. Η γενιά που κάνει νέες γνωριμίες online αλλά πονάει εξίσου όταν προδοθεί, η γενιά που εφευρίσκει εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης, η γενιά που έχει αφοσιωθεί στις γνώσεις ενώ παράλληλα είναι και σκληρά εργαζόμενη, η γενιά που βρίσκει συνεχώς τρόπους να είναι στο προσκήνιο, η γενιά που δεν το βάζει κάτω. Εξάλλου είμαστε μια γενιά νέων σαν όλες τις άλλες. Βγαίνουμε, διασκεδάζουμε, κάνουμε φιλίες, τις διαλύουμε, φλερτάρουμε, πάμε σε συναυλίες, ενημερωνόμαστε, διδασκόμαστε, έχουμε στόχους, όνειρα, επίδοξο μέλλον.

Αυτή είναι η δική μας γενιά κι όσο κι αν την κατηγορείτε, εμείς θα την υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους!

*Όλα αυτά εξαιτίας μιας φίλης μου η οποία σε μια συζήτηση που είχαμε είπε: Η γενιά μας νιώθει. 

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *