Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ

Σήμερα είναι μια μέρα, που αν με ρωτήσεις, στο μυαλό μου την έχω ονειρική. Φαίνεται πως το παιδί μέσα μου, με τροφοδοτεί ακόμα με κάποιες μαγικές, χαρούμενες, υπέροχες, αναμνήσεις.  Από αυτές που μύριζε όλο το σπίτι μελομακάρονα και ήξερα πως σύντομα θα γεμίσει με στολίδια και δώρα. Από αυτές που με υπομονή περίμενα το δώρο μου από τον χοντρούλη κύριο με την γενειάδα. Τι και αν δεν είχαμε τζάκι; Από την μπαλκονόπορτα χωράει πιο εύκολα. Για αυτό ακόμα επιμένω να αγαπώ τα Χριστούγεννα.

Όμως κάθε χρονιά, όλες οι προσδοκίες μου γκρεμίζονται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Και αντί για μυρωδιές και δώρα δέχομαι τσακωμούς και πίκρες. Λες και έρχεται κάποια σκοτεινή δύναμη που μας προκαλεί να τσακωθούμε. Να υψώσουμε την φωνή μας σε αυτούς που κατά τ’ άλλα αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Και κάθε τσακωμός πονάει διπλά τέτοιες μέρες.

Είναι που αυτές οι μέρες, μας επιβάλλουν να είμαστε χαρούμενοι; Και εμείς, επειδή φυσικά δεν είμαστε, πεισμώνουμε σαν μωρά παιδιά που μας έβαλαν με το ζόρι να μαζέψουμε τα παιχνίδια μας. Και να τα κλάματα και να οι φωνές και να που σήμερα θα θυμηθούμε όλα αυτά που μας χωρίζουν. Και θα ξεχάσουμε τι θα πει οικογένεια. Και δωράκι έξτρα οι τύψεις γιατί τέτοια μέρα δεν κάνει να τσακωνόμαστε.

Ή μήπως νομίζουμε πως αν υψώσουμε φωνή θα τρέξει κάποιος να έρθει κοντά μας; Γιατί κατά βάθος είμαστε αρκετοί αυτοί που νιώθουμε μόνοι. Ίσως ακόμα και να φωνάζουμε για να φύγουν όλοι μακριά μας. Γιατί όσο να ναι μας αρέσει και λίγο η ριμάδα η μοναξιά. Είναι πιο εύκολη…

Ή είναι και αυτό ένα είδος «παράδοσης»; Κάτι που περνάει από γενιά σε γενιά; Όποιος πει ότι δεν έχει αναμνήσεις από οικογενειακά τραπέζια γεμάτα τσακωμούς θα είναι τουλάχιστον ψεύτης. Και αν δεν είσαι ψεύτης να ξέρεις σε ζηλεύω. Χρόνια τις ψάχνω αυτές τις οικογένειες-πρότυπο. Έτσι για να μην χάνω την ελπίδα μου πως ίσως μια μέρα είμαι και εγώ μέρος μιας τέτοιας.

Ό,τι και να φταίει που αυτές οι μέρες αντί να είναι γεμάτες νεραϊδόσκονη γεμίζουν με δάκρυα, να ξέρεις το φαΐ ποτέ δεν βοηθάει να νιώσεις καλύτερα για αυτό μην πλακωθείς στα μελομακάρονα. Πήγαινε μια βόλτα καλύτερα να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη. Και να θυμίσεις στον εαυτό σου να μην έχεις τόσες προσδοκίες του χρόνου. Έτσι λέω να κάνω και εγώ. Ακόμα και αν ξέρω πως το παιδί μέσα μου πάντα θα κάνει όνειρα, πάντα θα έχει αναμνήσεις . Μπορεί και να ξέρει κάτι παραπάνω. Έτσι κάθε χρόνο πατάει το restart και φτου και από την αρχή…

Καλές γιορτές κόσμε και όσο μπορείς υπομονή. Μην τσακώνεστε! Και όχι επειδή είναι τέτοιες μέρες, αλλά γιατί πονάμε και εμείς και οι άλλοι. Ότι μέρα και ότι ώρα και να είναι.

Α και να κάνετε ό,τι πραγματικά θέλετε και όχι ό,τι σας επιβάλλει ο κόσμος! Μην κάνετε κανένα μπαμ και έχουμε πρόωρα πυροτεχνήματα! (Ναι, τα λέω για να τα ακούω και εγώ).

Πολλή αγάπη για όλους να ζεστάνουν οι καρδιές μας!

Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια..

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *