ΘΕΛΩ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ.

ΘΕΛΩ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ.

Ακόμη ένας χρόνος φτάνει στο τέλος του. Απομένουν εφτά ημέρες μέχρι το 2016 να δώσει τη σκυτάλη στο 2017. Η διαφορά βέβαια που θα επέλθει στη ζωή μας έγκειται σε ένα νούμερο. Το 6 γίνεται 7. Κι έχουμε μάθει κάθε φορά που αυξάνει κατά ένα αυτό το νούμερο να θέτουμε νέους στόχους, νέες επιθυμίες, νέα όνειρα, νέα σχέδια, νέες ιδέες. Μια αντίστροφη μέτρηση και νιώθουμε ότι η ζωή μας αλλάζει. Ότι μια καλύτερη κι ανατρεπτική χρονιά θα μας χτυπήσει την πόρτα όταν το ρολόι δείξει δώδεκα.

Όσο πλησιάζει η μέρα της Πρωτοχρονιάς η αισιοδοξία αυξάνεται κατακόρυφα. Όλοι είμαστε πιο χαρούμενοι, πιο ανυπόμονοι, πιο οπτιμιστές. Τα ποσοστά ευτυχίας χτυπάνε κόκκινο. Και κάπου εδώ κολλάει το αιώνιο ερώτημα;

«Τι κάνει την Πρωτοχρονιά τόσο διαφορετική και ξεχωριστή;»

Είναι όμορφο να υπάρχει μια μέρα που αδημονούμε να έρθει. Μια μέρα που θα ξημερώσει και θα νιώσουμε διαφορετικοί, γεμάτοι ενέργεια, μικροί επαναστάτες της ζωής μας για να ανατρέψουμε ό,τι δεν πήγε καλά ένα χρόνο πριν. Πολλοί από εμάς κάναμε κι απολογισμό. Κάτσαμε κάτω με παρέα ή χωρίς κι αρχίσαμε την εξιστόρηση. Νομίζαμε ότι θα σταθούμε μόνο στα σημαντικά γεγονότα. Όμως, καθώς ξεδιπλώναμε το κουβάρι των αναμνήσεων μεγαλύτερη σημασία δώσαμε στις λεπτομέρειες. Σε αυτές που εν τέλει περιέγραφαν καλύτερα το εκάστοτε γεγονός, την εκάστοτε κατάσταση. Λεπτομέρειες που είχαν να κάνουν κυρίως με συναισθήματα. Με συναισθήματα χαράς, συγκίνησης, στενοχώριας, φόβου, προβληματισμού, ευφορίας, πληρότητας, αγανάκτησης, θυμού, ελπίδας, απαισιοδοξίας, ζήλιας, έρωτα, πένθους. Λεπτομέρειες που αφορούν μικρές κινήσεις, μικρές πράξεις, μικρές αφορμές που όμως είχαν μεγάλη σημασία για εμάς. Που διαδραμάτισαν αξιόλογο ρόλο και χάραξαν μια ημέρα ή μια περίοδο από το χρόνο που αναφερόμαστε.

Κι αφού τα βάλαμε κάτω τα χωρίσαμε σε θετικά κι αρνητικά. Σκεφτήκαμε που σταθήκαμε τυχεροί και που άτυχοι. Τι μας πλήγωσε, τι έπρεπε να κάνουμε διαφορετικά, τι μας ευχαρίστησε, τι πρέπει να κάνουμε πιο συχνά, τι να παλέψουμε περισσότερο, τι επιδιώξαμε αρκετά, τι χρειαζόταν περισσότερη προσπάθεια, πόσο δυνατοί βγήκαμε, που φανήκαμε αδύνατοι, τι μετανιώσαμε, τι θα επαναλαμβάναμε. Προσπαθούμε μέσα στο χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας για τον απολογισμό να ανακαλέσουμε τη μνήμη μας, να στριμώξουμε τα γεγονότα 365 ημερών καθώς και τα πορίσματα, τις αποφάσεις και τα συμπεράσματά μας.

Χωράνε όμως όλα αυτά σε 10,20 ή 30 λεπτά; Ίσως αν ζοριστούμε και να τα καταφέρουμε. Ο σωστός απολογισμός όμως γίνεται διαφορετικά. Η κάθε μέρα που περνάει πρέπει να είναι ένας σύντομος απολογισμός. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι δεν πρέπει να περιμένουμε το νέο χρόνο. Το ένα δευτερόλεπτο που χωρίζει τον προηγούμενο με τον επόμενο χρόνο δεν είναι ικανό να κάνει τη διαφορά. Η ζωή συνεχίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αμετάκλητα, με το μοτίβο που εμείς έχουμε ορίσει για εμάς. Η ειδοποιός διαφορά δεν είναι άλλη από τον ίδιο μας τον εαυτό. Εμείς πρέπει να κάνουμε την κάθε μέρα να είναι μια μικρή Πρωτοχρονιά, να κάνουμε έναν προσωπικό απολογισμό και να ανανεωνόμαστε. Να στεκόμαστε στις λεπτομέρειες την κατάλληλη στιγμή και μετά απλά να τις καταγράφουμε στο βιβλίο των αναμνήσεων. Ένα βιβλίο στο οποίο ανατρέχουμε οποιαδήποτε στιγμή είτε αυτή λέγεται απολογισμός έτους ή μια τυχαία ανάκληση.

Η αλλαγή θα έρθει αρκεί να είμαστε αισιόδοξοι τις περισσότερες ημέρες του χρόνου. Είναι όμορφο να ελπίζουμε και να ανυπομονούμε για αυτή την ξεχωριστή ημέρα, για την πρώτη μέρα του νέου χρόνου. Είναι ακόμα ομορφότερο να καταφέρουμε μέσα μας να ελπίζουμε καθημερινά όλο και περισσότερο ότι η ανατροπή θα έρθει. Ότι οι στόχοι που θέσαμε θα επιτευχθούν. Ότι ο πόνος που νιώσαμε θα περάσει. Ότι ο ιδανικός μας εαυτός πλησιάζει σε μας. Σχεδόν τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να μην επαναπαυόμαστε ότι μια Πρωτοχρονιά θα έρθει ως δια μαγείας και θα μας φέρει αυτό που επιθυμούμε. Πρέπει να παλεύουμε καθημερινά με τις αδυναμίες, τα ελαττώματα, τις ατυχίες μας και να αντλούμε δύναμη από ευχάριστα γεγονότα που μας γεμίζουν και μας πληρώνουν.

Εμπνευσμένο από το «Μισώ την Πρωτοχρονιά», του Αντόνιο Γκράμσι.

Γι’ αυτό, μισώ την πρωτοχρονιά. Θέλω κάθε πρωινό να ‘ναι για μένα και μια πρωτοχρονιά. Κάθε μέρα θέλω να κάνω κι έναν προσωπικό απολογισμό, και να ανανεώνομαι κάθε μέρα. Καμιά μέρα καθορισμένη εκ των προτέρων για ανάπαυση. Τις παύσεις μου εγώ τις επιλέγω, όταν αισθάνομαι μεθυσμένος από έντονη ζωή και θέλω να κάνω μια βουτιά στη ζωτικότητα για να αντλήσω από κει καινούρια δύναμη.    -Antonio Gramsci

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *