ΚΑΙ ΤΩΡΑ BACK TO BASE..

ΚΑΙ ΤΩΡΑ BACK TO BASE..

Βρισκόμαστε στα μέσα του Ιούλη. Η εξεταστική τελείωσε, ακόμα και για τις πιο αργοπορημένες σχολές. Έχεις μόλις επιστρέψει από ένα αξέχαστο διήμερο, τριήμερο, τετραήμερο κλπ σε έναν μοναδικό προορισμό ή ετοιμάζεσαι να πας. Εάν είσαι από τους τυχερούς που έχουν φίλο από νησί δεν είχες και πολλές επιλογές. Σπίτι σε νησί να ναι κι όπου να ναι. Αν δεν είσαι από αυτούς τότε η γκάμα επιλογής ήταν μεγαλύτερη και πιο διευρυμένη. Βλέπεις ζούμε στην Ελλάδα που δεν υπάρχει η λέξη μετριότητα όταν μιλάς για τα νησιά της. Το ένα καλύτερο από το άλλο και το άλλο καλύτερο από το προηγούμενό του. Να κι ένας φαύλος κύκλος που είναι ωραίο να ζεις μέσα του ή κι έξω του.

Αφού ξεμπέρδεψες και με τις διακοπές που τόσο περίμενες, που αγωνιούσες να έρθουν, που μέτραγες τις μέρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα κι αυτά περνούσαν βασανιστικά αργά κι αυτές σε πρόδωσαν και πέρασαν πιο γρήγορα κι από το κύμα που σε κάλυψε πατόκορφα την ώρα που ετοιμαζόσουν να βγεις από τη θάλασσα, τώρα επέστρεψες. Η μεγάλη επιστροφή στη βάση επήλθε. Η στιγμή που θυμάσαι ότι έχεις ένα σπίτι, έχεις αδέλφια και κάποιους ξεχασμένους φίλους ήρθε. Σ αρέσει δε σ αρέσει αυτή είναι η πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα που τείνουμε να ξεχνάμε όταν τρέχουμε καθημερινά με σχολές, εργαστήρια, εργασίες, δωδεκάωρα ύπνου ή καθόλου ύπνο, εξόδους, hangovers και πάει λέγοντας. Ναι, ρε παιδί μου είμαστε φοιτητές και ζούμε τα τέσσερα αυτά χρόνια στο μέγιστό τους. Ο καθένας με τον τρόπο του, θέτει τα δικά του όρια και περιορισμούς και διαμορφώνει το πρόγραμμά του ανάλογα. Εάν μπορείς να μιλήσεις για πρόγραμμα στη ζωή ενός φοιτητή φυσικά. Τα χουμε ξαναπεί άλλωστε. Όμως κάπου εκεί παραμελημένοι, σε μια εξαντλητική (κατά τα άλλους όχι) καθημερινότητα, βρίσκονται οι άνθρωποι που μεγαλώσαμε μαζί τους τα τελευταία 18-22 χρόνια της ζωής μας.

Δεν ξεχάσαμε να τους αγαπάμε. Όχι φυσικά. Απλά δεν ήταν κι η βασική μας προτεραιότητα. Τους περιορίσαμε την επικοινωνία σε ένα τηλέφωνο την ημέρα, που κάποιες φορές και να το παραλείπαμε δε μας ένοιαζε και πολύ. Στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου όμως επικρατούσε πανικός, παράλογο (κατ’εμάς) άγχος και μια γλυκόπικρη στενοχώρια. Οι γονείς μας το ξέρουν. Το έχουν ακούσει από άλλους παθόντες γονείς ή το έχουν ξαναζήσει με τα μεγαλύτερα παιδιά. Πάντα όμως αυτή η ελπίδα ότι αυτό το παιδί διαφέρει από τα άλλα, είναι εκεί βαθιά χωμένη και τους καθησυχάζει. Μέχρι που το βιώνουν. Βιώνουν την απώλεια του παιδιού που είχαν συνηθίσει να έχουν μαζί τους 24/7. Ακόμα κι αν συνεχίζουμε να ζούμε στο πατρικό μας σπίτι, δεν είμαστε πια οι ίδιοι. Μπαίνουμε σε μια τελείως διαφορετική ρουτίνα, που σε τίποτα δε μοιάζει με τα μαθητικά χρόνια. Πόσες φορές δεν αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε στο σπίτι ενός φίλου ενημερώνοντας απλά με ένα μήνυμα;

Δε μας αδικούν. Δείχνουν κατανόηση οι περισσότεροι από αυτούς. Ίσως να έχουν περάσει από παρόμοια φάση, ίσως και όχι. Έχουν όμως επίγνωση της σημερινής κατάστασης κι αρνούνται να μας περιορίσουν. Θέλουν να ζήσουμε τα φοιτητικά μας χρόνια. Μας προσφέρουν το καλύτερο που μπορούν και τυχόν σφάλματα ή απροσεξίες κάνουν την καρδιά τους πέτρα και τις συγχωρούν. Να περνάμε και κανά μάθημα όμως.

Όταν όμως πλησιάζει η εποχή της επιστροφής στη βάση, αρχίζουν τα μικρά παράπονα ή μικρές δόσεις νοσταλγίας. Ξέρουν ότι έχουν το πολύ δύο μήνες να μας δουν, να μας «χορτάσουν» όπως συνηθίζουν να λένε. Που και πάλι όσο κι αν τα βάλεις κάτω, όσο άρτιους προγραμματισμούς και να κάνουμε δύο μήνες δε βγαίνουν με τίποτα. Κάποια καλοκαιρινή δουλειά ίσως, μπάνια κι έξοδοι με τους φίλους που μεγαλώσαμε παρέα κι επίσης παραμελήσαμε, λίγος ύπνος παραπάνω από τον απαιτούμενο, φεύγουν οι ώρες και οι μέρες κι έρχεται ο Σεπτέμβριος που λίγο πιο τυπικοί να ήμασταν θα τον είχαμε κι αυτόν για ξεκούραση.

Όπως φεύγουν οι μέρες, κάπως έτσι φεύγουν και τα χρόνια. Αναλογίσου πού ήσουν και πού έφτασες και πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. Και μπορεί να νιώθεις γεμάτος , πως ό,τι κάνεις όσο κι αν κουράζεσαι σε δικαιώνει. Η βάση σου όμως, θα είναι πάντα η βάση σου και θα έρθει η στιγμή που θα τη νοσταλγείς κι εσύ γιατί όλα θα έχουν αλλάξει. Όσο ακόμα είσαι μικρός, μην την παραμελείς τόσο, δείξ’ της λίγη αγάπη, λίγη κατανόηση και λίγη υπομονή. Διαπληκτισμοί πάντα θα υπάρχουν, τσακωμοί και κλάματα επίσης. Παραμέρισέ τα, μπορείς. Εξάλλου βιάστηκα να γυρίσω τους δείκτες του ρολογιού. Είναι μέσα Ιούλη ακόμα, προλαβαίνεις!

 

Μ αρέσει να απαντάω στην ερώτηση που μου τίθεται συχνά τον τελευταίο καιρό: “Τι κάνεις εσύ, πού είσαι;” μ ένα “Πήγα τις διακοπές μου και τώρα Back to base”. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του άρθρου αυτού, που σε συνομιλία με μια εξαιρετική αρθρογράφο μου έδωσε την ιδέα. Μην παραλείψετε να διαβάσετε τα άρθρα της: 

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *