ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

7:34 μμ

Εν μέσω εξεταστικής ένα άρθρο με cliché τίτλο το ξέρω ότι σε προδιαθέτει αρνητικά. Όμως εσύ είσαι εδώ, πάτησες το link στο uniexpected και ήδη διαβάζεις τις πρώτες σειρές. Άσε με να προσπαθήσω..

Κάθισε αναπαυτικά και άκου. Πλάκα κάνω δεν έχω σκοπό να σε κρατήσω για πολύ, θέλω απλά να γράψω μερικές από τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, συνήθως τις πιο άκυρες στιγμές. Ίσως σκόπιμα κάτι μέσα μου φωνάζει και διαμαρτύρεται ή προσπαθεί να με “ξυπνήσει” ή όλα μάζι. Και ίσως αυτές οι σκέψεις να έρχονται όταν νιώθω ότι στην προσπάθεια μου να κερδίσω κάτι, χάνω άλλα πράγματα. Πες με ρομαντική, γραφική ή μη με πεις τίποτα ακόμα, μη βιαστείς. Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά ούτε που θα καταλήξω. Όμως, έτσι ακριβώς είναι οι σκέψεις μου, ξεπηδούν απ’ το πουθενά και συνήθως μένουν εκεί, αιωρούνται στο υποσυνείδητο, μένουν εκεί και επιμένουν να τις αναλύω για ώρες καμιά φορά και μέρες. Με κουράζουν μερικές φορές. Σπάνια καταλήγω σε συμπεράσματα και ακόμη πιο σπάνια αυτά τα συμπεράσματα είναι και τα τελικά.

 Νιώθω πως σταμάτησα να ονειρεύομαι μικρή. Νιώθω ότι πολλά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου, γύρω μας είναι μάταια. Πως μπορεί να ανησυχούμε για λόγους που σε έναν τρίτο να μοιάζουν αστείοι αλλά σίγουρα δεν είμαστε οι μόνοι. Καμιά φορά βάζω τον εαυτό μου, υποθετικά, στη θέση άλλων ανθρώπων προσπαθώντας να σπάσω τη μονοτονία(;), θέλοντας να με τεστάρω, να δω πως θα αντιδρούσα υπό κάποιες καταστάσεις, αν θα αντιδρούσα.. Και στη συνέχεια επιστρέφω στη ρουτίνα μου. Βέβαια, η δική μου ζωή σε κάποιον μπορεί να φαίνεται ενδιαφέρουσα μπορεί και όχι.. Κάποιες φορές, δε σου κρύβω, πως αισθάνομαι να παίρνω τον δεύτερο ρόλο αντί γι’ αυτό της πρωταγωνίστριας στην ίδια μου τη ζωή. Θα μου πεις “πως;”, ίσως σου φανεί και αστείο. Όμως, υπάρχουν στιγμές που αφήνομαι, δένομαι εύκολα με καταστάσεις και γεγονότα και τους δίνω τη δύναμη να με καθορίσουν, να με καταβάλλουν συχνά, σπανιότερα να με απελευθερώσουν και να με κάνουν να νιώσω ευτυχία. Οι δεύτερες, βέβαια είναι όπως τα πυροτεχνήματα- κάτι θεαματικό, κάτι που δεν περιμένεις που διαρκεί λίγο, αλλά έχει ένταση και πολλά χρώματα και σου προκαλεί ένα συναίσθημα ευφορίας.

 Αν με ρώταγες τι θα άλλαζα στη ζωή μου, η λίστα θα είχε δύο όψεις. Αυτά που θα άλλαζα, όμως, δε θα είχαν να κάνουν με τα όσα έζησα και εδώ είναι το οξύμωρο. Θα τα ζούσα όλα από την αρχή, και τις δυσάρεστες και τις ευχάριστες στιγμές, με την ίδια σειρά διότι, πιστεύω ότι αν άλλαζα έστω και μια το αποτέλεσμα δε θα ήταν το ίδιο. Εγώ δε θα ήμουν εγώ. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, δεν το απαιτώ..

Κάτι που θα άλλαζα, όμως, σίγουρα θα ήταν ο τρόπος που ο κόσμος αντιμετωπίζει τη ζωή. Πιστεύω ότι στην προσπάθεια μας να εξελιχθούμε ξεχνάμε πως έχουμε μία ευκαιρία, μία βολή.. Κάθε ταξίδι όταν ξεκινάει μας φαίνεται μεγάλο, ξεκινάμε ορεξάτοι, βάζουμε τη μουσικούλα που μας αρέσει δυνατά..Στην αρχή τραγουδάμε όλοι, το ζούμε, μετά η μουσική χαλαρώνει και σιγά σιγά, αν πρόκειται όντως για μεγάλο ταξίδι (βλ. roadtrip), η παρέα αρχίζει και γλαρώνει και ο οδηγός μένει μόνος του μέχρι να αναλάβει το τιμόνι ο επόμενος, που θα είναι πιο ξεκούραστος. Και ξαφνικά κάπως έτσι γίνεσαι συνοδηγός στο αυτοκίνητο σου..και θα είσαι τυχερός αν στη θέση του συνοδηγού έχεις επιλέξει το “σωστό” άτομο. Μέσα σε όλη αυτή την προσέγγιση υπάρχουν  πολλές εκδοχές αλλά επειδή είμαι και λίγο απαισιόδοξη σήμερα θα εστιάσω στις αρνητικές. Ας πούμε ότι το ταξίδι αυτό είναι η ζωή σου. Η μουσική παίζει δυνατά στην αρχή και το ζεις, το διασκεδάζεις γελάς, τραγουδάς όλους τους στίχους με την ψυχή σου και ξεχνίεσαι από τα προβλήματα σου. Μπορείς να παρομοιάσεις αυτή την ηλικία με τα φοιτητικά μας  χρόνια σε μια πιο εξιδανικευμένη μορφή. Κανένας δε σου εγγυάται όμως, πως όσο εσύ οδηγείς και τραγουδάς δε χάνεις τα όμορφα τοπία που η παρέα απολαμβάνει στο πίσω κάθισμα. Κανένας δε μπορεί να εγγυηθεί, αντίστοιχα, στην παρέα ότι το «Shape of you» δε θα σε απορροφήσει τόσο ώστε να “φιλήσεις” το μπροστινό Fiatακι. Όταν η μουσική χαλαρώσει (σκέψου blues) είσαι πλέον σε μια πιο ώριμη ηλικία που ίσως αν είσαι τυχερός μπορείς και διακρίνεις τα ουσιώδη από τα επουσιώδη, νιώθεις και συνειδητοποιείς ότι ένα είναι το “ταξίδι” που δικαιούσαι. Έτσι, χαμηλώνεις την ταχύτητα και παράλληλα απολαμβάνεις και το ηλιοβασίλεμα ή την ανατολή (αναλόγως τη βάρδια στο τιμόνι). Μέχρι που φτάνει η ηλικία που κάποιος άλλος θα πάρει το τιμόνι για να σε ξεκουράσει  φτάνοντας σταδιακά στον προορισμό σου…

Θεωρώ λοιπόν πολύ ώριμο, και ταυτόχρονα αναγκαίο, πριν ξεκινήσεις αυτό το ταξίδι να επιλέξεις, καταρχάς, σωστή παρέα καθώς όλοι όσοι σε συνοδεύουν θα κληθούν να σε βοηθήσουν σε στιγμές που εσύ δε θα μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου, και στη συνέχεια να επιλέξεις ένα ωραίο playlist που να έχει λίγο από όλα όσα σου αρέσουν. Και μην ξεχνάς το πιο βασικό ˙  να προσέχεις στη διαδρομή δύο πράγματα: 1. τη Ζωή που σου δόθηκε, όντας υπεύθυνος ταυτόχρονα και για τις συνέπειες των πράξεων σου στις ζωές των “συνεπιβατών” σου και 2. να μη χάσεις λεπτό από τη μαγεία της διαδρομής αυτής…

  Φιλάκιαα!! xx

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *