ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ…

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ…

Αν κάνουμε μια έρευνα για το πόσες δίκες πραγματοποιούνται καθημερινά στην Ελλάδα, ίσως ο αριθμός να μας εκπλήξει και αν σκεφτούμε μάλιστα την αύξηση της εγκληματικότητας των τελευταίων ετών, τότε μάλλον ξεπερνούν τις χιλιάδες. Μήπως έχουμε αναρωτηθεί όμως, πόσες φορές δικάζουμε τον εαυτό μας κατά τη διάρκεια της ημέρας;

Εκείνη τη στιγμή της ημέρας που επιτέλους ξαπλώνουμε στο κρεβάτι μας για το βραδινό μας ύπνο αλλά κάποιες σκέψεις εισβάλλουν στο μυαλό μας και το χτυπούν σαν το κουδούνι του σχολικού διαλλείματος, ίσως και ακόμα χειρότερα κάποιες φορές. Τις περισσότερες φορές στεκόμαστε απέναντι στον «ένοχο» εαυτό μας και τον κατηγορούμε για αυτά που έκανε ή δεν έκανε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στρέφουμε τους δείκτες του ρολογιού στην ώρα που ξυπνήσαμε και ξεκινάμε να ανιχνεύουμε τα λάθη μας. Λόγια που ειπώθηκαν ή δεν ειπώθηκαν (και αν όχι, γιατί;;;), πράξεις που έγιναν ή δεν έγιναν, πράξεις που άξιζαν επιβράβευση και την έλαβαν ή δεν την έλαβαν και μάλλον δε τη διεκδίκησε κανείς. Η λεγόμενη αυτοκριτική λοιπόν και επιτρέψτε μου να την πω αυστηρή, καθώς συνήθως υπερβάλλουμε και πιστεύουμε ότι έχουμε διαπράξει αποτρόπαια εγκλήματα. Για την έναρξη κάθε δίκης χρειάζεται: ο δικαστής, ο εισαγγελέας, ο δικηγόρος, ο κατηγορούμενος και το ακροατήριο. Σε αυτήν τη σιωπηλή (κάποιες φορές πιστέψτε με είναι πιο δυνατή και από την ομιλία) νυχτερινή δίκη όμως πραγματοποιείται κάτι πρωτόγνωρο: πίσω από αυτά τα 5 πρόσωπα κρύβεται ο ίδιος μας ο εαυτός. Ένας άνθρωπος αναλαμβάνει 5 διαφορετικούς ρόλους και προσπαθεί να ανακαλύψει τα πολυσυζητημένα μα και αρκετά σημαντικά «γιατί» της υπόθεσης.

Μερικές φορές αρκετά βοηθητικό σε αυτή τη διαδικασία είναι να αντιστρέψουμε τους ρόλους, δηλαδή να σκεφτούμε πώς θα αντιδρούσαμε εμείς για παράδειγμα αν μας έλεγαν αυτό που είπαμε εμείς σε κάποιον άλλον και τον πληγώσαμε. Και από εδώ και πέρα αρχίζει η αιώνια αναζήτηση για τις λύσεις των προβλημάτων. Μήπως βέβαια, είναι αργά και όπως λέει και το τραγούδι « τα ποτάμια που κυλάνε, δε γυρίζουν στα βουνά.» ; Αν θέλετε τη γνώμη μου ποτέ δεν είναι αργά για μια επανεξέταση, για μια ευκαιρία για να το θέσω πιο απλά, στον ίδιο μας τον ευατό. ‘Όλα διορθώνονται και όλα λύνονται αν υπάρχει θέληση. Την επιλογή και τον τρόπο της διόρθωσης, την αφήνω σε εσάς. Απλά να σας υπενθυμίσω πως καμιά φορά μια μαγική λέξη (ναι, το «συγγνώμη» εννοώ) μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Καμιά φορά δε χρειάζεται να το πούμε αν μας είναι δύσκολο, μπορούμε να το δείξουμε και μέσω των πράξεων μας, ώστε να οδηγηθούμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην πολυπόθητη κάθαρση. Αρκεί να μην το παρακάνουμε. Όπως λέμε για τους φίλους «λίγοι και καλοί», το ίδιο ισχύει και για τις ευκαιρίες: λίγες, καλές και να αξίζουν να δοθούν, θα συμπληρώσω.

Όλες αυτές οι σκέψεις εισέβαλλαν στο μυαλό μου με αφορμή τα πρόσφατα περιστατικά βιασμών, κακοποίησης και παιδεραστίας που εκδηλώθηκαν στη χώρα μας σε ανήλικα παιδάκια. Το χειρότερο αυτών των υποθέσεων δεν είναι ο βιασμός και η κακοποίηση των σωμάτων αλλά ο βιασμός και η κακοποίηση αυτών των ψυχών και τα ψήγματα που καθηλώνονται μέσα σε αυτές. Προσπάθησα να μπω λίγο στη θέση των θυτών αυτών των υποθέσεων. Δεν προέβηκα στην αναζήτηση των αιτιών καθώς θα ερχόμουν αντιμέτωπη με πολλά ζητήματα όπως τα βιώματα της παιδικής ηλικίας, την οικογενειακή κατάσταση, την ψυχολογία κτλ. Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο είναι το πώς αυτοί οι άνθρωποι (αν μπορούμε πλέον να τους ονομάσουμε έτσι) μπορούν το βράδυ να ξαπλώσουν ήρεμοι και χωρίς να τους χτυπούν δυνατά αυτά τα «καμπανάκια» για να τους θυμίζουν τις αδιόρθωτες πράξεις τους. Πώς μπορούν ακόμα και να ξαπλώνουν; Από πόσες τέτοιες νυχτερινές δίκες θα έπρεπε να περάσουν τον εαυτό τους και πόσες ποινές θα έπρεπε να τους χρεώσουν; Αμφιβάλλω μάλιστα, αν στις συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιήσουν αυτή τη μαγική λέξη. Αυτές οι πράξεις δε μπορούν να παραγραφούν έτσι απλά. Χρειάζεται αρκετός χρόνος για να αποφασιστεί ποια θα είναι η ποινή τους, αν και τις περισσότερες φορές τιμωρούνται με ισόβια κάθειρξη.

Συνεπώς, αν αποφασίσουμε να δικάσουμε τον εαυτό μας ξανά, στήνοντας τον στον τοίχο, λιθοβολώντας τον ή πετώντας του βελάκια, θα ήταν καλό να συγκρίνουμε τις πράξεις μας με τα παραπάνω περιστατικά και ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι αναγκαίο να είμαστε τόσο αυστηροί με αυτόν. Εξάλλου, θα φτάσουμε στο συμπέρασμα πως αυτή η φράση:

«Ε! και τι έγινε, δεν έκανες και κανένα έγκλημα»

είναι τελικά αρκετά σοφή και μπορεί να μας αποτρέψει από τα βασανιστήρια και τις συχνές επισκέψεις του νυχτερινού μας δικαστή!!!

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *