Ο ΑΚΗΣ ΚΑΚΑΓΗΣ, ΦΙΝΑΛΙΣΤ ΤΟΥ “THE VOICE” ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ UNIEXPECTED.

Ο ΑΚΗΣ ΚΑΚΑΓΗΣ, ΦΙΝΑΛΙΣΤ ΤΟΥ “THE VOICE” ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ UNIEXPECTED.

Τον Άκη τον γνώρισε καλύτερα το ευρύ ελληνικό κοινό μέσα από την επιτυχημένη εκπομπή του ΣΚΑΙ, «The Voice». Κατάφερε μέσα από πάρα πολλούς παίκτες να προκριθεί και να φτάσει στους 8 φιναλίστ του τελικού. Με την ιδιαίτερη χροιά του, τις μπλουζ και ροκ επιλογές των τραγουδιών του και το χαμόγελό του κέρδισε την εύνοια και τη συμπάθεια του κοινού που του έδειξε έμπρακτα την αγάπη του.

Τον συνάντησα στο Θησείο και μου μίλησε για τη ζωή του, τα πρώτα του βήματα, τους στόχους και τα όνειρά του καθώς και τις επόμενες επαγγελματικές του κινήσεις. Ευχαρίστησε τους ανθρώπους που του στάθηκαν, που τον στήριξαν κι ήταν δίπλα του και αποκάλυψε πώς ήταν ο Κωστής Μαραβέγιας σαν coach κι άνθρωπος.

Υπό τον ήχο ενός πλανόδιου τρομπετίστα που συνόδευε το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησής μας, ειπώθηκαν όλα τα παρακάτω.

Πες μας δυο λόγια για σένα.

Ονομάζομαι Άκης Κακαγής, 30 ετών. Αποφοίτησα από το τμήμα Φιλοσοφικής στα Γιάννενα αλλά παίζω μουσική από τα δέκα μου. Είμαι σε μια μπάντα που λέγεται Bootleggers και παίζουμε δικά μας κομμάτια, συνθέσεις δικές μου και των άλλων παιδιών. Γράφω στίχους και μουσική. Μπλουζ κυρίως αλλά γράφω κι ελληνικά κομμάτια τα οποία θέλω κάποια στιγμή να τα βγάλω γιατί εκφράζομαι καλύτερα μέσα από την ελληνική γλώσσα, κάτι που ανακάλυψα τώρα τελευταία, γιατί όταν είσαι πιο μικρός δε βλέπεις ότι μπορείς να εκφραστείς μέσα από τον ελληνικό στίχο. Σημασία έχει το τι θα πει το κάθε τραγούδι, όχι αν είναι αγγλόφωνο ή ελληνόφωνο.

Εκφράζεσαι καλύτερα μέσα από τους στίχους ή μέσα από τη μελωδία;

Α, αυτό είναι κάτι που δεν το έχω διαχωρίσει στο μυαλό μου. Θεωρώ τον εαυτό μου πιο πολύ, να σου πω την αλήθεια τραγουδιστή, παρά κιθαρίστα. Σε πολλά σχήματα που έχω κάνει έχει τύχει να είμαι μόνο τραγουδιστής. Την κιθάρα πιστεύω την έχω για να συνοδεύει τη φωνή μου.

Γιατί δήλωσες συμμετοχή στο Voice, τι ήθελες να βγάλεις μέσα από αυτό και γιατί σε αυτή τη φάση της ζωής σου;

Η αλήθεια είναι ότι πριν δηλώσω συμμετοχή, δε μου αρέσανε αυτά τα παιχνίδια. Τα θεωρούσα λίγο ευκαιριακά συν ότι δε μου άρεσε το concept τους. Ο λόγος που δήλωσα συμμετοχή στο Voice και μόνο ήταν γιατί πρόκειται για ένα παιχνίδι που ασχολείται περισσότερο με τη μουσική και με τη φωνή. Επίσης, πολύ σημαντικό για μένα υπήρξε το γεγονός ότι τραγουδούσαμε με live μπάντα, κάτι που έχω συνηθίσει να κάνω.

Το Voice βέβαια δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι, αλλά θυμάμαι τα λόγια του Μαραβέγια: «Έχετε μια καλλιτεχνική πορεία, πριν και μετά το παιχνίδι. Το Voice θα σας δώσει μια ώθηση για να κάνετε τα πρώτα βήματα, στο δρόμο που θα διανύσετε από εκεί και πέρα. Δε θα σας χτίσει μια ολόκληρη καριέρα, θα σας δώσει όμως τη δυνατότητα να σας ακούσει περισσότερος κόσμος». Κι έχει δίκιο γιατί προσπαθούσα πολλά χρόνια να παίξω μουσική παντού κι έβλεπα ότι χρειαζόμουν ένα σπρώξιμο από κάπου. Παλιά μπορεί κάποιος να έπαιζε σε ένα μαγαζί κι από κάτω να τον άκουγαν ραδιοφωνικοί παραγωγοί και μάνατζερ για να δουν αν όντως αξίζει. Πλέον σε μαγαζιά που παίζει ένα συνοικιακό συγκρότημα δε συμβαίνει αυτό, κυρίως λόγω κορεσμού.

Γιατί διάλεξες τον Κωστή Μαραβέγια για coach σου;

Αρχικά δεν ήξερα ότι θα είναι ο Μαραβέγιας σαν coach στο Voice, το έμαθα πριν τα blind auditions. Εγώ άκουγα Μαραβέγια, είναι κοντά μουσικά με μένα, μ’ αρέσει πολύ σαν καλλιτέχνης και θεωρώ επίσης ότι είναι ένας άνθρωπος με επίπεδο και παιδεία, ένας άνθρωπος που μπορείς να συνεννοηθείς. Θα μπορούσα να πάω με τον οποιονδήποτε, πηγαία όμως εκείνη τη στιγμή που είχαν γυρίσει και οι 4 διάλεξα τον Κωστή.  

Ο Κωστής ήταν ένας πάρα πολύ καλός coach με την έννοια ότι δεν ήταν καθόλου απόμακρος. Ήταν δίπλα μας, μας άνοιξε το σπίτι του πάρα πολλές φορές να πάμε να συζητήσουμε για ό,τι μας απασχολούσε. Έχει αλτρουισμό και θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα περιστατικό: Στον ημιτελικό ήθελα να πω το Superstition, γιατί είναι ένα κομμάτι που αγαπώ και το λέω συχνά. Ο Κωστής ήθελε να πω ένα ελληνικό και του είπα δε θέλω, αν είναι να κοπώ, να κοπώ με ένα κομμάτι που γούσταρα. Μου είπε ότι διαφωνεί, επέμεινα και τελικά συμφώνησε. Και πέρασα. Και σηκώθηκε από την καρέκλα του παρότι τραυματισμένος να με αγκαλιάσει. Ε αυτό ήταν κάτι πολύ πηγαίο κι αυθόρμητο και φάνηκε ότι χάρηκε πάρα πολύ. Και φυσικά δεν έμεινε μόνο στο παιχνίδι. Ετοιμάζουμε με τη βοήθειά του, στις 22 Απριλίου, εγώ, η Κασσιανή Λειψάκη, η Νικολέττα Μηλιώνη και ο νικητής Γιάννης Μαργάρης, ένα live στο Σταυρό του Νότου, στην κεντρική σκηνή με guest τον Κωστή. Άρα τι να πω γι αυτόν τον άνθρωπο;

Στον ημιτελικό τραγούδησες τελευταίος και κατάφερες να προκριθείς. Πώς ένιωσες όταν ο Καπουτζίδης ανακοίνωσε το όνομά σου;

Έμεινα κόκαλο, πραγματικά σου μιλάω. Εκείνη τη μέρα ήμασταν εκεί από τις 9 το πρωί, οπότε είχα κουραστεί και νύσταζα. Είχαν τραγουδήσει ήδη 16 άτομα πριν από μένα, είχαν προκριθεί ήδη οι 7, είχε απομείνει μία και μόνο θέση για τον τελικό, είχα  ένα κομμάτι που δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστό στον κόσμο κι ήταν 01:15 το βράδυ. Βγήκα στη σκηνή με όλη μου την ενέργεια, χωρίς ίχνος άγχους με σκοπό να το ευχαριστηθώ γιατί δεν πίστευα ότι θα περάσω. Αυτό που θέλω να αναφέρω, γιατί δεν το έδειξαν οι κάμερες, είναι πως όταν βγήκα στη σκηνή στα δεξιά μου κάθονταν οι 16 συμπαίκτες μου, οι οποίοι φώναζαν το όνομά μου για να με εμψυχώσουν, απαλλαγμένοι από τον ανταγωνισμό που θα μπορούσε να τους διακατέχει. Όταν ο Καπουτζίδης είπε το όνομά μου, απλά δεν το πίστευα.

Αναγνωρισιμότητα λαμβάνεις;

Ε δε γίνεται και τίποτα το φοβερό. Με αναγνωρίζουν κάποια άτομα που μου λένε συγχαρητήρια και τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Ήσυχα είναι τα πράγματα γενικώς. Εκεί που βλέπω διαφορά είναι ότι κλείνω πιο εύκολα live.

Καλλιτέχνης πρότυπο;

Δεν πιστεύω στα ινδάλματα, αλλά έχω. Έχω ανθρώπους που επηρέασαν την ψυχή μου με όλη τους τη στάση και την πορεία. Τον καλλιτέχνη τον βλέπω ολοκληρωμένα. Τέτοιοι καλλιτέχνες από την ξένη σκηνή υπήρξαν: ο μέγας Jim Morrison που μ’ αρέσει και σαν ποιητής, ο Eric Clapton, ο Sting, ο Stevie Ray Vaughan.  Στην ελληνική μουσική σκηνή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης., ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Παύλος Παυλίδης, ο Φοίβος Δεληβοριάς. Πρέπει να πω κι ο Κωστής Μαραβέγιας. *γέλια*

Επίσης έχω επηρεαστεί από την ιταλική μουσική σκηνή γιατί η μητέρα μου είναι από την Ιταλία. Μου αρέσουν οι μπαλάντες οι ερωτικές, οι συναισθηματικές. Οι Ιταλοί γράφουν πολύ τέτοιας θεματολογίας τραγούδια.

Η καλύτερή στιγμή στη μουσική πορεία σου;

Όταν ήμουν φοιτητής κάναμε ένα Live με ένα house band που ήμουν τραγουδιστής και παίξαμε με το Φοίβο Δεληβοριά, που ήταν μεγάλη εμπειρία αυτή για μένα. Κι ακόμα μία ήταν πριν ενάμιση χρόνο που παίξαμε support group στους Blues Wire στο Tin Pan Alley και γνώρισα από κοντά τον Ηλία το Ζάικο, ο οποίος έχει υπάρξει μεγάλη έμπνευση για μένα.

Ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου;

Θα έλεγα ο αδερφικός μου φίλος που με συντροφεύει πολλά χρόνια, ο Λευτέρης. Η μητέρα μου καθώς κι όλοι οι φίλοι μου, ο Αντρέας, ο Γιώργος, ο Ηλίας, ο Τζιμ και τα ξαδέρφια μου.

Πώς θα κινηθείς επαγγελματικά;

Με τη μπάντα μου, τους Bootleggers, θα θέλαμε να βγάλουμε κάποιο δίσκο. Αν δεν το καταφέρουμε σαν μπάντα θα το κυνηγήσω μόνος μου. Κάνω κάποιες συζητήσεις με δισκογραφικές εταιρείες προκειμένου να βγάλω τα κομμάτια μου. Ο στόχος μου για το χρόνο που έρχεται είναι να γεμίσω την ατζέντα μου με live συναυλίες, και να βγάλω αυτό που έχω στην ψυχή μου χρόνια τώρα που είναι τα κομμάτια μου, που είναι προσωπικά μου βιώματα. Επίσης, επειδή ο πατέρας μου έγραφε πάρα πολύ ωραία μουσική και στίχους, θα ήθελα κάποια στιγμή να εκδώσω ένα CD με δικά του κομμάτια. Είναι ένας στόχος ζωής.

Το επόμενο live είναι στο μαγαζί En Flya, στο Χαλάνδρι στις 25/3 με τους Bootleggers.

Το μεγαλύτερό σου όνειρο;

Είναι να καταφέρω να μιλήσω με τη μουσική και τους στίχους μου στις ψυχές και τις καρδιές των ανθρώπων.

Έφτασες μέχρι τον τελικό. Πίστευες ότι θα κατακτήσεις την 1η θέση ή δε σε ένοιαζε;

Εντάξει όταν φτάνεις μέχρι τον τελικό, σκέφτεσαι ότι θα το πάω φουλ, με όλες μου τις δυνάμεις, θα δώσω τον καλύτερο μου εαυτό για να κερδίσω. Η αλήθεια είναι ότι δε με ενδιέφερε τόσο. Δεν τραγούδησα για να κερδίσω. Τραγούδησα για να το ευχαριστηθώ, γιατί μία φορά στη ζωή σου, συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Τη στήριξη του κόσμου πώς την έλαβες;

Άνοιγα το Facebook κι έβλεπα παντού «Ψηφίστε τον Άκη, ψηφίστε τον Άκη..». Ευχαριστώ πάρα πολύ τους συμπολίτες μου από τα Μέγαρα που αγκάλιασαν αυτή μου την προσπάθεια. Υπήρχε πολύ μεγάλη στήριξη κι από όλη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Τι γνώμη έχεις για τα Social Media;

Αν καταφέρεις να τα εκμεταλλευτείς σωστά, σου δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνήσεις με τον κόσμο σε όλα τα επίπεδα, και προσωπικά αλλά και καλλιτεχνικά. Αναλόγως πώς τα χρησιμοποιείς, θα σου δώσουν τα ανάλογα κέρδη. Έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και το Youtube και το Facebook και το Twitter και το Instagram.

Κάποιο περιστατικό που δεν έδειξε η κάμερα;

Η κάμερα δεν έδειξε όταν τρώγαμε πίτσες στο σπίτι του Κωστή. *γέλια*

Η κάμερα δεν έδειχνε τι γινόταν στα backstage που περνούσαμε τέλεια.

Πώς νιώθεις με το γεγονός ότι θα κουβαλάς για αρκετό καιρό την ταμπέλα του Voice;

Στο χέρι μου ήταν κι είναι αυτό. Εξάλλου δεν έδειξα κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι. Είμαι πολύ εντάξει με την επιλογή μου να πάω και με τα τραγούδια που είπα και με τη γενικότερη στάση μου. Οπότε δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Έδειξα κάποιες μόνο από τις πτυχές μου, όχι όλη την υπόστασή μου.

Πρώτο μαγαζί που έπαιξες ποτέ;

Στο Crescendo μια μουσική σκηνή των Μεγάρων. Ήμουν 16 χρονών τότε κι έπαιξα με τη μπάντα του πατέρα μου, τους «The doctor’s blues band», επειδή ο πατέρας μου ήταν γιατρός.

Blues ή rock;

Blues.

Κιθάρα ή τραγούδι;

Τραγούδι.

Ξένο ή ελληνικό;

Και τα δύο.

Σόλο ή σε μπάντα;

Σε μπάντα με σωστή συνεννόηση.

Σε μαγαζιά ή συναυλίες;

Συναυλίες, για να έχεις ωραίο ήχο και χώρο να κινηθείς.

Μινόρε ή ματζόρε;

Μινόρε.

Piercing ή tattoo;

Piercing.

Βουνό ή θάλασσα;

Θάλασσα.

Χειμώνας ή καλοκαίρι;

Χειμώνας.

Πίτσα ή σουβλάκι;

Σουβλάκι.

Μοτοσικλέτα ή αμάξι;

Μοτοσικλέτα.

Instagram, Facebook, twitter ή youtube;

Τετράλημμα είναι αυτό;  Youtube.

Αθήνα ή Μέγαρα;

Μέγαρα.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις πριν κλείσουμε;

Έχω να πω το εξής: Θα πρέπει να μας απασχολήσει λίγο περισσότερο, γενικά σαν ανθρώπους, η καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου και να έχουμε ανοιχτά αυτιά να ακούμε τον καθένα χωρίς παρωπίδες. Να είμαστε έτοιμοι για κάτι καινούριο, στη μουσική και σε όλες τις μορφές τέχνης. Αποτελούν μέρος της έκφρασης της προσωπικότητας του καθενός. Να κρίνουμε όσο γίνεται πιο ορθά τα πράγματα που βλέπουμε γύρω μας και να δίνουμε βήμα στη νέα έκφραση που έχει κάτι να πει.


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ: ΝΕΦΕΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *