Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ.

Πρόσφατα, πολύ πρόσφατα σε ακόμα μία ατενή, αχανή κι ανούσια αναζήτηση της αρχικής μου σελίδας στο νούμερο 1 μέσο κοινωνικής δικτύωσης έπεσα πάνω, τι έπεσα δηλαδή, ίσα που σκόνταψα πάνω σε ένα ακόμα αρθράκι που αν είχα κάτι καλύτερο να κάνω δε θα διάβαζα καν. Αλλά η τόση καλοκαιρινή βαρεμάρα που άλλοι μεταφράζουν ως summertime sadness, με ώθησε στο να διαβάσω άρθρο με τίτλο: Πώς θα ήταν οι ήρωες της Disney σήμερα. Οκ εντάξει του το δίνω. Είχε ένα ενδιαφέρον κυρίως γιατί ήταν εικονογραφημένο. Το κύριο θέμα του ήταν τα σκίτσα ενός illustrator που είχε την ιδέα να μετενσαρκώσει παλιούς και διαχρονικούς ήρωες της Disney στη σύγχρονη εποχή με μικρές δόσεις χιούμορ, εξυπνάδας αλλά και απόλυτα τραγικής ειλικρίνειας.

Καλά όχι ότι περίμενα αυτό το άρθρο για να με ταρακουνήσει να αντιληφθώ ότι ίσως ζούμε σε μια απαίσια κοινωνία που κατακλύζεται από του κόσμου τα αρνητικά. Βία, εγκληματικότητα, ανασφάλεια, ξενοφοβία, αποξένωση, μισογυνισμός, σεξισμός, ρατσισμός, εγωκεντρισμός, εγωπάθεια, ωραιοπάθεια, απανθρωπιά, μόλυνση περιβάλλοντος, καπιταλισμός.. Κι η λίστα μπορεί να συνεχίζεται για 3 σελίδες ακόμα. Αλλά καταλάβατε τι θέλω να πω. Με λίγα λόγια και χωρίς αυτό ακριβώς να επιθυμεί να καταφέρει ο αγαπημένος μας illustrator απεικόνισε μόνο την πικρή σύγχρονη πραγματικότητα. Έκανε μια καλή απόπειρα τουλάχιστον. Γιατί πόσο τραγικοί μπορεί να γίνουν οι ήρωες που μεγαλώσαμε μαζί τους, που μας έκαναν παρέα τα Κυριακάτικα πρωινά και μας ανάγκασαν να γελάσουμε μέχρι δακρύων;

Ωστόσο, εκεί που περνούσα μία μία τις εικόνες, υπήρξε μία που μου κίνησε παραπάνω το ενδιαφέρον. Είναι αυτή που βλέπετε με τον Πινόκιο και τον Τζεπέτο κι η οποία υπήρξε αρκετή στο να ξετυλιχθούν οι σκέψεις μου στο υποφαινόμενο άρθρο, αλλά δεν ήταν αρκετή στο να βρω τίτλο. Γι αυτό και το συγκεκριμένο άρθρο είναι μερικώς ορφανό. Κυρίως βέβαια για να μη σας προϊδεάσω και σας δώσω στο πιάτο όλο το ζουμί της υπόθεσης. Γιατί ο δημιουργός στην εξήγηση που έδωσε για τη συγκεκριμένη εικονογραφημένη εικόνα ήταν: είναι βέβαιο ότι ο Πινόκιο θα χρησιμοποιούσε τη μύτη του για σέλφι στικ. Μα ναι πώς; Πού να μπαίνει στη διαδικασία να αγοράζει σέλφι στικ για να βγάζει φωτογραφίες με τον Τζεπέτο; Όμως αν έβαζαν εμένα να δώσω μια εξήγηση στο τι θέλει να αποδώσει ο δημιουργός σίγουρα το μυαλό μου θα το έφτανε ένα βήμα παραπέρα. Εκεί που η αλήθεια παύει πλέον να είναι αστεία κι είναι απλά τραγική ή καλύτερα κωμικοτραγική.

Τώρα αρχίζω σιγά σιγά να σας προϊδεάζω. Όσο ξετυλίγω τη σκέψη μου, ξετυλίγεται κι η  φαντασία σας. Μα εν τέλει πόσο τυχαία ήταν η αντιπροσώπευση της τεχνολογίας και δη των smartphones, που smartphone συνεπάγεται εφαρμογές και τα πιο τρανταχτά παραδείγματα εφαρμογών είναι αυτών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, από το κατεξοχήν είδαλμα της ανειλικρίνειας;

Με πολύ απλούστερα λόγια είναι τυχαίο που την ψεύτικη εικόνα που παρουσιάζουμε στους γύρω μας, επιλέχθηκε να αντιπροσωπεύσει ο Πινόκιο; Ποιος; Ο Πινόκιο που έμεινε στην ιστορία των καρτούν όχι επειδή ήταν ξύλινος, ούτε γιατί ήταν μια ζωντανή μαριονέτα αλλά γιατί είχε την ατυχία τόσο να λέει αδιάκοπα κι αλλεπάλληλα ψέματα όσο και να μην μπορεί να κρύψει ότι λέει ψέματα διότι μεγάλωνε η μύτη του. Γίνομαι γραφική; Μπορεί. Γίνομαι και κυνική; Μπορεί κι αυτό. Ας κάτσουμε όμως λίγο να αναλογιστούμε πόσο αυτό είναι αλήθεια. Είναι. Αδιαμφισβήτητα. Εάν θέλαμε πραγματικά να βάλουμε τους άλλους στις ζωές μας δε θα ανεβάζαμε φωτογραφίες μόνο από εξόδους, διακοπές και γενέθλια. Δε θα ανεβάζαμε στόριζ με χαμογελαστές φατσούλες, hash tags, τραγούδια, σαγιονάρες, καπέλα, παραλίες  κι ανέμελες στιγμές. Πόσο % όμως όλα τα παραπάνω αντιπροσωπεύουν τη ζωή μας; Θα πω έτσι τυχαία ένα 10%. Καλό μου ακούγεται γιατί θύμα των social media είμαι κι εγώ. Ξέρω πώς λειτουργούν. Παρότι οδηγίες χρήσης δεν υπάρχουν όλοι ανεξαιρέτως ακολουθούμε κάποιους άτυπους κανόνες λες και κάποια ανώτερη δύναμη μας τους έχει εμφυτεύσει στο κεφάλι.

Τελικά εάν ανεβάσουμε μια φωτογραφία που γελάμε ενώ είμαστε καταθλιπτικοί θα αντιστρέψει την ψυχολογία μας; Ή τελικά τα likes ανεβάζουν την ψυχολογία μας λη προσφέρουν παροδική ευχαρίστηση κι ενισχύουν τα «κόμπλεξ» μας; Τελικά περικλειόμαστε από αληθινές καταστάσεις ή είναι όλα ψευδαισθήσεις;

Δε θέλω να καταλήξω κάπου. Εκεί πιστεύω θα το χάσω το παιχνίδι και θα γίνω γραφικότατη. Όλοι τα γνωρίζουμε τα παραπάνω κι όσο κι αν συμφωνούμε όταν τα συζητάμε ή όταν τα διαβάζουμε, αναθεωρούμε προς στιγμήν και συνεχίζουμε με τους ίδιους ρυθμούς..

Σας αφήνω λοιπόν πάω να ανεβάσω ένα στόρι σε Facebook. Messenger, instagram, snapchat (υπάρχει ακόμα αυτό) πόσο γαμάτα περνάω σπίτι μου γράφοντας αυτό το άρθρο. Εξάλλου κανείς σας δεν ξέρει ποια είμαι κι ούτε θα μάθει άμεσα. Μέχρι τότε muchos besos!

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *