Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ

Αντιλαμβάνομαι ότι η λέξη «επαρχία» είναι από πολλούς αρκετά παρεξηγημένη. Δε θα σταθώ, όμως, στη λέξη αυτή καθεαυτή, αλλά στη σημασία που αυτή έχει. Δηλαδή, στο νόημα που κρύβεται πίσω από το να είσαι φοιτητής και να φεύγεις από την πόλη σου για σπουδές στην Αθήνα.

Ξεκινώντας, λοιπόν, από τα βασικά και τα προφανή, εγκαταλείποντας την οικογενειακή θαλπωρή, ο φοιτητής αποκτά τα πρώτα του μαθήματα ζωής. «Απογαλακτίζεται», αποκτά προσωπικές ευθύνες και υποχρεώσεις. Μαθαίνει στο «μόνος του» και πατά γερά στα πόδια του. Μαθαίνει να διαχειρίζεται το χάος και τους κινδύνους που απλώνονται ξαφνικά μπροστά του. Μαθαίνει να αντιμετωπίζει το οποιοδήποτε πρόβλημα και τελικά να βρίσκει τη λύση.

Τι σημαίνουν, όμως, στην πράξη όλα αυτά; Πώς γίνονται μαθήματα για ένα φοιτητή; Τι γίνεται όταν συναντά ξαφνικά μια μεγαλούπολη όπως η Αθήνα μπροστά του;

Κάθε πόλη έχει έναν δικό της, μοναδικό κώδικα διαβίωσης. Έτσι και η Αθήνα έχει ένα χαρακτηριστικό τρόπο ζωής. Ο φοιτητής, καθώς εντάσσεται σε μία κοινωνία καινούρια και σίγουρα διαφορετική από αυτή που είχε συνηθίσει, πρέπει να μάθει στους νέους «κανόνες» και να συμβιβαστεί με αυτούς. Πρόκειται για τη λεγόμενη προσαρμογή.

Προσωπικά, ομολογώ ότι αυτό είναι το κομμάτι που με δυσκόλεψε περισσότερο και ακόμα με δυσκολεύει στην καθημερινότητα μου στην Αθήνα. Είχα συνηθίσει αλλιώς. Είχα συνηθίσει στα «μικρά», στα απλά. Είχα συνηθίσει να βρίσκομαι ανάμεσα σε γνωστές φάτσες, γνώριμες. Είχα μία αίσθηση οικειότητας με τους περαστικούς, τα μέρη, τα μαγαζιά. Είχα στέκια και παρέες. Έτσι, όπως και κάθε φοιτητής ερχόμενος στην Αθήνα, είχα κι εγώ μία αίσθηση μοναξιάς ή, για να το θέσω καλύτερα, μία αίσθηση φόβου της μοναξιάς.

Όλα ξεκινάνε από το φόβο. Ας μη γελιόμαστε! Ο φόβος είναι εκείνος που από την πρώτη κιόλας μέρα στη σχολή σε ωθεί να γνωριστείς με μπόλικο κόσμο, να ταιριάξεις με άτομα, να «κολλήσεις» σε μία κλίκα. Είναι ο φόβος που έχεις μήπως και ξεμείνεις μόνος σε μία ξένη πόλη, χωρίς την οικογένειά σου, χωρίς τους φίλους σου. Γίνεσαι πιο κοινωνικός, πιο δεκτικός σε γνωριμίες. Ακόμα κι αν χρειαστεί να αλλάξεις μερικές παρέες, σίγουρα στο τέλος –μπορεί να περάσει ένας μήνας, μπορεί και παραπάνω – θα βρεις τα άτομα που ψάχνεις. Θα είναι οι καινούριοι σου φίλοι. Φίλοι με τους οποίους θα «δέσεις» για πολλούς λόγους. Φίλοι οι οποίοι θα σε ακούσουν, θα σε στηρίξουν, θα σε συμβουλέψουν και θα συμβάλλουν στην ομαλή προσαρμογή σου. Φίλοι, οι οποίοι θα είναι εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα (στα δύσκολα θα τους καταλάβεις). Φίλοι διαχρονικοί. Υποθέτω κάπως έτσι, καταλήγεις να έχεις μία αυτοσχέδια οικογένεια, η οποία απαρτίζεται από αυτούς τους φίλους. Έτσι και συνέβη στη δική μου περίπτωση.

Όσον αφορά τη διασκέδαση, ένας φοιτητής από την επαρχία εκτιμά την κάθε μέρα που περνά. Ξέρει ότι είναι «επισκέπτης» της Αθήνας και ότι ο χρόνος του πρέπει να αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έτσι αποκτά την όρεξη για εξερεύνηση, την ανακάλυψη περιοχών, μαγαζιών κλπ. Ξεχύνεται στους δρόμους και ψάχνει από δω κι από κει. Χάνεται, ρωτά, συμβουλεύεται. Αποκτά πρόσβαση σχεδόν σε όλη την Αθήνα, χάρη στην πολύ καλή συγκοινωνία. Το να δημιουργήσει στέκια δεν είναι ο απώτερος σκοπός του, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν μέρη τα οποία θα τον «τραβήξουν». Άλλωστε, η πρωτεύουσα καλύπτει πολλά διαφορετικά γούστα!

Το κακό είναι ότι φαντάζει τόσο μεγάλη, τόσο χαοτική. Σκέτη ζούγκλα, θα ‘λεγε κανείς. Όλοι παραπονιούνται ότι τρέχουν και δε φτάνουν. Στο τέλος, βέβαια, όλοι έχουν προλάβει. Όλοι έχουν βολέψει στο πρόγραμμα αυτά τα πολλά και σημαντικά που είχαν στο μυαλό τους να κάνουν μέσα στη μέρα από τη στιγμή που ξύπνησαν. Κι ο φοιτητής από την επαρχία, που δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοιους ρυθμούς, κάθεται και τους παρατηρεί όλους αυτούς με απορία. Πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Σίγουρα, όλοι έχουν τις υποχρεώσεις τους. Και ο φοιτητής έχει τις δικές του. Αλλά δε θα επιβάλει στον εαυτό του τέτοια πίεση και τέτοιο άγχος.

Παρόλ’ αυτά θα βρει κάτι για να γκρινιάξει. Κι αυτό είναι ένα πράγμα στην Αθήνα: Αποστάσεις! Οι γνωστές σε όλους μεγάλες, ατέλειωτες αποστάσεις. Είναι αυτές που δυσκολεύουν το φοιτητή στα οποιαδήποτε σχέδιά του. Η αλήθεια είναι ότι υστερεί λίγο αυθορμητισμού η πρωτεύουσα. Το πιο απλό παράδειγμα: Στην επαρχία το να κανονίσεις να βγεις για έναν καφέ είναι 5 λεπτά υπόθεση. Εδώ αυτό είναι ελαφρώς αδύνατο. Διότι δεν είναι μόνο αυτά τα 5 λεπτά, αλλά πολλά παραπάνω.

Καλό, λοιπόν, είναι ο φοιτητής να περιορίσει αυτή τη σύγκριση καθημερινότητας μεταξύ επαρχίας και πρωτεύουσας, διότι θα βάζει συνεχώς εμπόδια στο δρόμο του. Αν έμαθα κάτι τα δυόμισι χρόνια που βρίσκομαι εδώ, είναι ότι και η Αθήνα έχει τη «γλύκα» της. Και ποια είναι αυτή; Να μπορείς να στρέψεις το χαώδες μεγαλείο της προς όφελός σου. Εκεί κάπου ανάμεσα στα αγχωμένα πλήθη και τη φασαρία να κάνεις κι εσύ τη δική σου φασαρία. Κανείς δεν θα σε κρίνει, γιατί πολύ απλά κανείς δεν θα σε προσέξει. Ανάμεσα στους τρελούς πουλάς κι εσύ λίγη τρέλα! Και τι έγινε; Θα σου πει κανένας τίποτα; Μπαα! Κι αν σου πει τι σε νοιάζει; Να που, τελικά, μπαίνει και ο αυθορμητισμός στο παιχνίδι.

Ένας φοιτητής μπορεί να λατρέψει τη φοιτητική του πόλη, να αραιώσει τις επισκέψεις του στο σπίτι, να απαρνηθεί τον τρόπο ζωής που συνήθιζε να έχει, να βρει καινούρια άτομα και να ξεχάσει τα παλιά. Ή μπορεί να περάσει όλη του τη φοιτητική περίοδο προσκολλημένος στην πόλη του. Μπορεί, όμως, και να μάθει να κρατά τις ισορροπίες. Σίγουρα, δε θα είναι λίγες οι φορές που θα αποζητά τα παλιά του τα λημέρια, την «επαρχία» του.

Πού θέλω να καταλήξω; Η φοιτητική ζωή δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι, το οποίο ο φοιτητής μπορεί να ζήσει στο μέγιστο, μπορεί και όχι. Όπως και να ‘χει, στο ταξίδι αυτό θα συναντήσει πολλές ευθείες αλλά και πολλές στροφές, πολλά σταυροδρόμια και πολλά εμπόδια. Κι επειδή κάθε ταξίδι έχει προορισμό και τέλος, έτσι κι αυτό το ταξίδι τελειώνει κάποια στιγμή.

Κάθε φοιτητής, λοιπόν, από επαρχία ή όχι, οφείλει στον εαυτό του να ζήσει την κάθε στιγμή του ταξιδιού αυτού και να απολαύσει τη «διαδρομή» του, για όσο θα έχει τη δυνατότητα!

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *