ΠΑΓΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”.

ΠΑΓΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”.

Μεγάλη η δύναμη της φωτογραφικής μηχανής. Είναι μια τόσο μικρή συσκευή, και όμως έχει ιδιότητες σχεδόν μαγικές. Με το απλό πάτημα ενός κουμπιού μπορεί κανείς να αποτυπώσει οποιαδήποτε εικόνα θέλει. Ζηλεύω μάλιστα εκείνες τις εποχές πριν τις ψηφιακές κάμερες, τότε που υπήρχαν οι φωτογραφικές μηχανές με το φιλμ. Τότε δεν ήξερες τι είχες τραβήξει, αν η φωτογραφία ήταν καλή ή “κουνημένη” και περίμενες με αγωνία τη στιγμή που θα τις εμφάνιζε το φωτογραφείο για να διαλέξεις τις καλύτερες για το άλμπουμ σου. Μετά από καιρό, και συνήθως σε καιρούς συγυρίσματος που πάντα ψάχνεις κάτι άλλο, ένα τέτοιο άλμπουμ τυχαίνει να πέσει στα χέρια σου και ξεκινά το γαϊτανάκι των αναμνήσεων.

Πόσους θησαυρούς κρύβουν τα οικογενειακά άλμπουμ! Φωτογραφίες πριν την εποχή της γέννησής σου, που μαρτυρούν πως ναι, υπήρχε ζωή και πριν από εσένα. Μια ζωή αλλιώτικη, ξέγνοιαστη. Το βλέπεις στο βλέμμα των γονιών σου που τότε δεν ήταν γονείς σου, αλλά απλώς ένα νεαρό ζευγάρι όπως τόσα γύρω σου, που ίσως δεν φανταζόταν καν εκείνη τη στιγμή ότι αργότερα θα κατέληγαν παντρεμένοι. Αντίθετα, στις φωτογραφίες που έχουν πλέον και εσένα, το βλέμμα τους έχει αλλάξει, ακτινοβολεί μεν από ευτυχία αλλά την θέση της ανεμελιάς έχει πάρει το αίσθημα της ευθύνης και των υποχρεώσεων που έχουν απέναντι στο μωρό που έχουν στα χέρια τους. Η ζωή τους μοίρασε καινούργιους ρόλους.

Έπειτα είναι και εκείνες οι φωτογραφίες με τα πρόσωπα που σήμερα δεν είναι ανάμεσά μας. Πρόσωπα για τα οποία άκουσες πολλά αλλά δεν γνώρισες ποτέ πώς ήταν. Ή πρόσωπα που γνώριζες τόσο καλά, που η μόνη λύση για να μην σε πονά η απουσία τους ήταν να κρύψεις τις φωτογραφίες τους. Μπορεί να “έφυγαν” μερικές μέρες μετά τη λήψη της φωτογραφίας, έτσι ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, μπορεί και να απαθανατίστηκαν σε πολλές φωτογραφίες ακόμα μέχρι να φύγουν. “Απαθανατίζω”, ωραία λέξη. Σημαίνει κάνω κάποιον αθάνατο. Και πράγματι, αυτό κάνει η φωτογραφική μηχανή, γι’ αυτό και την θεωρώ μαγική. Αιχμαλωτίζει μια στιγμή του παρόντος και την περνά στην αιωνιότητα. Είναι η χειροπιαστή απόδειξη μιας ανάμνησης. Γιατί πλέον, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να θυμίζει ότι κάποτε υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι, εκτός από αυτές τις αρμονικά διατεταγμένες κουκκίδες χρωμάτων επάνω στο ιλουστρασιόν χαρτί. Και όταν η μνήμη μας πλέον ξεθωριάζει και δεν μπορούμε να θυμηθούμε τις μορφές εκείνων των ανθρώπων, αρκεί μια φωτογραφία για να μας ξανασχεδιάσει το περίγραμμά τους. Είναι μαγικές οι φωτογραφίες γιατί παγώνουν τον χρόνο, τον φυλακίζουν και μένουν αναλλοίωτες (εντάξει, ίσως το πολύ-πολύ να κιτρινίσουν λίγο) ακόμα και αν οι άνθρωποι που εικονίζονται σε αυτές δεν είναι πλέον οι ίδιοι.

Σήμερα, στην εποχή των ψηφιακών μηχανών και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχει χαθεί μέρος της μαγείας των φωτογραφιών. Τώρα πια σπάνια τις τυπώνουμε και απλώς τις κρατάμε αποθηκευμένες στις συσκευές μας. Δεν έχουμε καν την ικανοποίηση να τις σκίσουμε ή να τις κάψουμε σε έναν χωρισμό βρε αδερφέ, αντίθετα αρκούμαστε απλά στο να πατήσουμε το κουμπί της διαγραφής. Ποιός όμως άντλησε ποτέ ικανοποίηση με ένα απλό delete; Επιπλέον, η λήψη μιας φωτογραφίας γίνεται με απώτερο σκοπό να την προβάλλουμε στα social media. Πάψαμε στην ουσία να τραβάμε τις φωτογραφίες για τον εαυτό μας και αρχίσαμε να τις τραβάμε για τους άλλους, για να ικανοποιήσουμε την φιλαυτία μας και για να επιδείξουμε την ζωή μας σε 600 “φίλους” που στην τελική λίγο ενδιαφέρονται για το τι κάνουμε.

Όπως και να έχει, χάρτινη ή ψηφιακή, η δύναμη της φωτογραφίας παραμένει η ίδια. Μας υπενθυμίζει όλες τις εκδοχές του ανθρώπου που υπήρξαμε κάποτε και φυλακίζει τους εικονιζόμενους αλλά και τις στιγμές που περάσαμε μαζί τους, ακόμα και αν πλέον δεν μας συντροφεύουν στην πορεία της ζωής μας. Δεν μπορεί να μας τις στερήσει κανείς ή να ισχυριστεί ότι δεν υπήρξαν. Η φωτογραφία είναι η περίτρανη απόδειξη ότι τις ζήσαμε. Κάπου είχα διαβάσει πως “μέρα με τη μέρα δεν αλλάζει τίποτα, αλλά αν κοιτάξεις πίσω μετά από λίγο καιρό, όλα είναι διαφορετικά”. Και συνήθως αυτό το κοίταγμα πίσω αντιπροσωπεύει η φωτογραφία. Είναι λίγο τρομαχτικό όταν το συνειδητοποιείς αλλά η αλλαγή είναι κάτι το αναπόφευκτο. Ευτυχώς οι φωτογραφίες είναι οι “σταθερές” μας και λειτουργούν ως  σημεία αναφοράς, όπως η σβούρα του Ντι Κάπριο στην ταινία Inception, υπενθυμίζοντάς μας όλα αυτά που έχουν πραγματικά σημασία και για τα οποία αξίζει να ζούμε.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *