ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΦΕΡΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;

ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΦΕΡΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;

Ο συγκεκριμένος τίτλος δεν προέκυψε επ’ ουδενί για να προσελκύσει ακόμα και τους πιο αδιάφορους αναγνώστες. Δεν κρύβει σε καμία περίπτωση τεχνικές click bait και δεν έχει σκοπό να συνταράξει, να συγκλονίσει ή να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής κοινωνίας. Εξ’ άλλου απευθύνομαι σε ένα απειροελάχιστο ποσοστό αυτής, δεν έχω ισχύ και δυναμικότητα για να καταφέρω κάτι τέτοιο. Επιστρέφοντας στην επιλογή του τίτλου λοιπόν, οφείλω να ομολογήσω ότι είναι μία από «τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού» φορές που ο τίτλος γέννησε την ιδέα ενός κειμένου. Δηλαδή ακόμα και τώρα δεν έχω ξεδιπλώσει τη σκέψη μου κι η ροή αυτής φαίνεται να μην είναι τόσο αρμονική. Μπορεί να μην καταλήξει καν κάπου και μπορεί να μην δημοσιευθεί ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο ότι μια απίστευτη είδηση που παίζει από το πρωί σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και δικτύωσης με έκανε όντως να αναρωτηθώ (σε συνδυασμό με ένα σωρό άλλες συσσωρευμένες τραγικές ειδήσεις την τελευταία εβδομάδα, μήνα, χρόνο..), σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου;

Αναφέρομαι στο αιφνίδιο θάνατο, όπως χαρακτηρίστηκε, ενός 11χρονου παιδιού σε περιοχή της Αθήνας. Και καλά θα μου πείτε αυτό σε έκανε να αναθεωρήσεις και να θυμηθείς στα 20 σου το μητρικό σου ένστικτο και το βιολογικό σου ρολόι; Η αλήθεια είναι πως κι εγώ το θεωρώ κάπως υπερβολικό, εν μέσω εξεταστικής να ταλανίζομαι από σκέψεις που δεν έχουν σοβαρή υπόσταση, από σκέψεις που σήμερα υπάρχουν και αύριο δε θα υπάρχουν, από σκέψεις που θα ξεχαστούν μέσα στο βάθος χρόνου και το μόνο που θα τις επαναφέρει θα ναι αυτό εδώ το κείμενο γιατί ως γνωστόν Scripta manent. Τα γραπτά μένουν, καμία αντίρρηση. Οι άνθρωποι που «φεύγουν» όμως, οι άνθρωποι που φεύγουν χωρίς λόγο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων; Γιατί αυτό ακριβώς συνέβη με τον 11χρονο. Έφυγε χωρίς να καταλάβει κανείς το πότε, το πώς, το γιατί. Χωρίς να ξέρει ότι θα φύγει για να πει κάτι. Έτσι απλά έπεσε κάτω, σωριάστηκε, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. «Χτύπημα στο κεφάλι» είπαν οι γιατροί. «Από σφαίρα» συνέχισαν να λένε. Τι εννοείς από σφαίρα; Σε σχολική γιορτή βρισκόταν, όχι στην πρώτη θέση μάχης στον πόλεμο.

Κι αν εμείς, οι εξωτερικοί παρατηρητές, οι παροδικοί αγανακτισμένοι παρατηρητές το θεωρούμε αξιοπερίεργο, το θεωρούμε αδιανόητο, το θεωρούμε ανήκουστο, αχώνευτο, χείριστο αύριο εμείς θα έχουμε επιστρέψει στη νωθρή μας πραγματικότητα. Στη ρουτίνα που καθορίζει τις ζωές μας σαν να μην αγανακτήσαμε ποτέ, σαν να πέρασε και να μην άγγιξε.

Κι όμως ρε παιδιά, άγγιξε. Είναι ένα ακόμα σφάλμα της ανθρωπότητας. Μιας έννοιας που έχει αρχίσει να χάνει την αρχική της έννοια. Μιας έννοιας που ζητάμε, παρακαλάμε, εκλιπαρούμε να μας αποδείξει ότι βρίσκεται ακόμα ανάμεσά μας. Ότι υπάρχει μια μικρή φλόγα, έστω μια σπίθα να μας δείξει και πάλι το δρόμο της. Ότι υπάρχει ελπίδα. Όμως μάταια.. Το κακό έχει αρχίσει να επισκιάζει το καλό. Όταν σχεδόν όλες οι ειδήσεις που φτάνουν στα αυτιά και στα μάτια μας, φτάνουν για να υπερτονίσουν το κακό που γιγαντώνεται μέσα από διάφορες μορφές του και οι μόνες πηγές καλού είναι κανένα κοινωνικό πείραμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τότε μάλλον κάτι δε λειτουργεί σωστά.

Μάθαμε να δεχόμαστε παθητικά άσχημα γεγονότα, να τα ακούμε και να τα προσπερνάμε σα μέρος της ρουτίνας μας, να μη στεκόμαστε να αναλογιστούμε τις συνέπειες. Επίσης, μάθαμε να αντιμετωπίζουμε το καλό σαν όαση μέσα στην έρημο, να ανατριχιάζουμε με δέος σε κάθε τι όμορφο συμβαίνει λες και είναι κάτι αξιοπερίεργο και διαφορετικό. Λες και ήρθε σαν από μηχανής θεός να σχηματίσει ένα χαμόγελο στα χείλη μας για λίγα δευτερόλεπτα κι έπειτα να συνεχίσουμε να «σκρολάρουμε την αρχική μας», διαβάζοντας για τρομοκρατικές επιθέσεις, για αδέσποτες σφαίρες, αποτρόπαια εγκλήματα.

Όχι δεν είναι αυτός ο κόσμος που θέλω να φέρω τα παιδιά μου. Εμείς υπάρχουμε ήδη, ήρθαμε στη ζωή, κατοικούμε στον πλανήτη γη και βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις. Καταστάσεις που μας κάνουν να αναθεωρούμε ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη. Εάν τύχει και τύχει κάτι σε εμάς, όπως στην οικογένεια του 11χρονου, θα το αντιμετωπίσουμε. Θα τα βγάλουμε πέρα, θα βρούμε τη λύση, τη διέξοδο, το φως στο τούνελ. Θα περάσουμε δύσκολες μέρες όμως αφού μας έτυχε θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θα κλάψουμε, θα ξεσπάσουμε, θα φερθούμε ανόητα, απρόσκοπτα, παρορμητικά. Γιατί να καταδικάσουμε όμως αγέννητες ψυχές σε αυτό το Γολγοθά, σε αυτό το φαύλο κύκλο της ζωής που δεν ξέρουμε εάν ποτέ θα ανακάμψει από την κρίση που περνάει; Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι ερωτήσεις που θέτω είναι ρητορικές, δεν επιδέχονται απάντηση, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει απάντηση. Κανονικά δε θα έπρεπε να υπάρχουν ούτε αυτές οι ερωτήσεις. Φυσικά δε θα σκεφτώ έτσι πριν φέρω παιδιά στον κόσμο, φυσικά δε θα εμποδίσω το μητρικό μου ένστικτο επειδή η σύγχρονη κοινωνία εξαγριώνεται.

Υπάρχει ελπίδα για το ανθρώπινο γένος κι αυτό συνεχώς θα είναι οι νέες γενιές. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε αυτές θα αποφασίσουν να πρωτοστατήσουν, να «αλλάξουν» τον κόσμο προς το καλύτερο, όσο ουτοπικό κι αν φαντάζει. Γιατί ο θάνατος το αποδέχομαι είναι η φυσική ροή της εξέλιξης. Πονάει αλλά όταν χτυπάει την πόρτα δεν μπορείς να κάνεις κάτι παρά να τον διαχειριστείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όμως όταν άνθρωποι προσηλυτίζονται για να σκοτώνουν ανθρώπους, όταν άνθρωποι σκοτώνουν συνανθρώπους, όταν άνθρωποι εκδικούνται με απώτερο σκοπό το θάνατο τότε ναι, κάπου έχουμε κάνει λάθος. Κάποιο μονοπάτι άρχισε να χαράζεται παράλληλα με τη λεωφόρο που οδηγεί στο κοινό καλό. Κι όσο περνάει ο καιρός το μονοπάτι φαίνεται να γίνεται δρόμος, φαίνεται να αποκτά κίνηση που δεν εξηγείται απόλυτα γιατί πρόκειται για ένα σκοτεινό δρόμο. Ένα δρόμο που μοιάζει να βγήκε από κακογυρισμένο θρίλερ. Μακάρι τα θρίλερ να επρόκειτο μόνο για ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Δεν ξέρω ποιος επηρεάζει ποιον, όμως ο κόσμος γίνεται ένα θρίλερ με πολλές αυτόνομες κι ανεξάρτητες ιστορίες μικρού ή μεγάλου μήκους που εάν ενωθούν θα αποδείξουν το μέγεθος του κακού που παραμονεύει. 

Είμαι αισιόδοξη στην τελική. Και παιδιά θα φέρω και τον κόσμο ελπίζω να αλλάξουν. Μέχρι τότε θα επικεντρώνομαι στο να παρατηρώ τις σταγόνες του καλού που σκάνε και μας κρατάνε ακόμα ζωντανούς, χαρούμενους κι αισιόδοξους για τη μέρα που ξημερώνει. Διότι δε χρειάζονται μεγάλες πράξεις, αρκούν οι μικρές οι καθημερινές για να μας αποδεικνύουν ότι το καλό είναι ριζωμένο καλά μέσα μας.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *