“ΣΤΙΣ 9 ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ, ok;”

“ΣΤΙΣ 9 ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ, ok;”

Κάθε φοιτητής που σπουδάζει στην Αθήνα, έχει ρωτήσει και απαντήσει αμέτρητες φορές αυτήν την ερώτηση. Μοναστηράκι λοιπόν. Και γιατί όχι; Ένας σταθμός- σημείο αναφοράς για πολλούς λόγους. Βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας, οπότε βολεύει τους περισσότερους, ενώ προσφέρει και πολλές επιλογές για κάθε στιγμή της ημέρας που καλύπτουν όλα τα γούστα.

Και να ‘μαι εδώ, για νιοστή φορά, να περιμένω εσένα, Φίλε μου, που είπες να δικαιώσεις και πάλι τον τίτλο του αργοπορημένου, που όταν λέμε στις 9 να είσαι εκεί, εσύ καταλαβαίνεις ότι 9 ξεκινάμε απ’ το σπίτι μας.

Διαλέγω μια γωνιά λοιπόν και περιμένω. Δίπλα μου στέκεται κ άλλος κόσμος που περιμένει κάποιον. Μια κοπέλα κοιτάζει αγχωμένα το ρολόι της. Το πρώτο της ραντεβού την έχει στήσει και η αγωνία μεγαλώνει. Πώς θα πάει άραγε; Θα γίνει  ρεζίλι; Μήπως έχει ντυθεί υπερβολικά; Όμως, να τος. Τη φιλάει σταυρωτά, ανταλλάσσουν τις τυπικές κουβέντες, η αμηχανία διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Φεύγουν προς τα πιο ήσυχα μαγαζιά μακριά από τη βαβούρα της πλατείας. Στοίχημα πως 2 ώρες μετά, το ραντεβού θα καταλήξει εδώ όπου ξεκίνησε και η στιγμή του αποχαιρετισμού θα επισφραγιστεί με ένα φιλί. Θα υπάρξει άραγε και δεύτερο ή κάθε φορά που θα επισκέπτονται τον σταθμό θα τους έρχεται στο μυαλό η γλυκόπικρη ανάμνηση ενός ωραίου ραντεβού μεν που – για τους χ λόγους- δεν κατέληξε κάπου δε;

Διώχνω γρήγορα αυτή τη δυσοίωνη σκέψη και παρεισφρέω  κρυφά στη στιγμή της αντάμωσης δύο κοριτσιών και χαμογελώ. Τις κοιτάω που ουρλιάζουν από ενθουσιασμό που ειδώθηκαν μετά από τόσον καιρό. Οι σπουδές και τα χιλιόμετρα που τις κρατούσαν μακριά εκμηδενίστηκαν μέσα σε μια σφιχτή αγκαλιά. Κάθονται και ανταλλάσσουν τα νέα τους μιλώντας ζωηρά και βιαστικά, προσπαθώντας να στριμώξουν τόσα γεγονότα μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας. Δεν περιμένουν καν να πάνε στην καφετέρια γιατί αγχώνονται, θα προλάβουν; Ο χρόνος είναι κλεμμένος και σύντομα θα πρέπει να τον επιστρέψουν πίσω.

Την προσοχή μου αποσπά τώρα μια παρέα από φωνακλάδες τουρίστες που σχεδιάζουν την επόμενή τους εξόρμηση. Ζαλωμένοι γιγάντια σακίδια που ασφυκτιούν απ’ το βάρος των πραγμάτων, με τα άρβυλά τους κρεμασμένα στο πλάι και έναν χάρτη ανά χείρας, προσπαθούν να προσανατολιστούν. Κάποιος λέει στα ισπανικά ότι χάθηκαν. Οι υπόλοιποι γελάνε. Και τι πειράζει; Ας πιούμε καμιά μπυρίτσα και βλέπουμε. Τουλάχιστον είμαστε χαμένοι όλοι μαζί.

Ξαφνικά με προσπερνάει ένας βιαστικός τύπος, τον βλέπω ότι τρέχει να συναντήσει μια κοπέλα- την κοπέλα του- όπως καταλαβαίνω από τον τρόπο που τη χαιρετάει. Εκείνη δε φαίνεται ιδιαίτερα ευχαριστημένη μαζί του και τώρα τους βλέπω να φωνάζουν κ να χειρονομούν έντονα. Τσακωμός. Ασήμαντη αφορμή ή μεγάλη χοντράδα, ποιος ξέρει; Ο σταθμός μας μόλις φιλοξένησε μια άβολη στιγμή που κανείς δε της δίνει σημασία μέσα στη βαβούρα, μόνο εγώ η αδιάκριτη παρατηρήτρια. Νιώθοντας μια αμηχανία που έγινα μάρτυρας μιας προσωπικής στιγμής δυο ανθρώπων – χωρίς να το ξέρουν βέβαια- αποστρέφω αλλού το βλέμμα μου, το οποίο διασταυρώνεται με πλήθος κόσμου, άντρες και γυναίκες που ο καθένας αντιδρά διαφορετικά εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα όταν συναντιούνται οι ματιές μας. Προσπαθούν και εκείνοι να μαντέψουν αντίστοιχα τι περιμένω εγώ εδώ και πού σκοπεύω να πάω; Τι ιστορία κουβαλάω και ποιο το μέλλον που έχω σχεδιάσει; Ή απλώς είμαι μια κομπάρσα  όπως στις ταινίες που βλέπουμε; Ή μήπως και τα δύο; Κρατώντας βασικούς ρόλους στις ζωές κάποιων και σε άλλες κάνοντας σύντομες γκεστ εμφανίσεις. Ξεκινώντας με πολλά υποσχόμενο ρόλο στο σίριαλ της ζωής κάποιου και τελικά καταλήγοντας να είσαι η ” κοπέλα που περνάει πίσω από την πρωταγωνίστρια νούμερο 2″ αλλά και το αντίστροφο, γιατί όχι; Η ζωή μας έχει δείξει πολλές φορές ότι είναι η καλύτερη σεναριογράφος , με πλοκή και ανατροπές  που θα ζήλευε και το Game of Thrones ενώ συνεχώς προσθέτει νέο cast αλλά και παλιούς ξεχασμένους γνώριμους. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι απλά θα παίρνουμε τους ρόλους που μας έχουν μοιράσει. Κάποιοι δεν είναι για μας, μπορούμε να τους αρνηθούμε και να διεκδικήσουμε εκείνους που μας αξίζουν. Γιατί τι νόημα έχει να παίζεις σε ένα έργο αν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις;

“Εεε, χάζεψες, δε με είδες;” Μια γνώριμη φωνή με βγάζει από τις σκέψεις μου. Ο αργοπορημένος Φίλος είναι επιτέλους εδώ. Πάω να του θυμώσω για άλλη μια φορά, όμως χαμογελώ και του λέω ” Είμαστε όλοι πρωταγωνιστές, το ξέρεις; ”   Με κοιτάει ξαφνιασμένος, προσπαθεί να καταλάβει εάν είναι κάποιου είδους υπαινιγμός για την αργοπορία του και αμέσως μου αντιγυρίζει:
 ” Χαλάρωσε λίγο Πέγκυ Καρρά” και σκάμε και οι δύο στα γέλια, βαδίζοντας προς  άγνωστη κατεύθυνση.~

 

 

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *