ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ

ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ

Σκεφτόμουνα καθώς ο ήλιος είχε δύσει και μόνο το φως του φεγγαριού αχνοφαίνονταν πάνω από τις λεύκες. Πλησίασα το πρόσωπο μου κοντά στο δικό σου. Τα μάτια σου με κοίταζαν με μια θαλπωρή που μόνο στα πιο ζεστά όνειρα και τις επιθυμίες μου είχα νιώσει. Έγειρα κοντά σου …άγγιξα νοερά το θλιμμένο σου πρόσωπο και ένιωσα τη ψυχή σου μέσα απ’ τα μάγουλα σου να τρεμοσβήνει. Οι παλμοί της καρδιάς σου ήταν αργοί, αλλά σταθεροί. Είχε τόση ησυχία που μόνο η γλυκιά λάμψη των χτύπων της καρδιάς σου ακουγόταν σε αυτό το σκοτεινό σοκάκι. Ξαφνικά ένιωσα τόσο μόνος, αλλά και τόσο πλήρης, καθώς είχα εσένα, και εσύ ξέρεις· σημαίνεις για ‘μένα,σημαίνεις…πώς να το περιγράψω..νομίζω πως η τελειότητα της στιγμής είναι αναπόφευκτη.
Ξέρεις η τελειότητα ζει σε κάθε στιγμή ξεχωριστά, γενικεύεται μέσα απ τις καρδιές μας, πάνω στο σκίρτημα των ματιών μας καθώς κοιτάζονται. Γεννιέται ζει και πεθαίνει καθώς τα χείλη αγγίζονται σαν πρώτη και τελευταία φορά ταυτόχρονα.

Και έτσι, όπως είχες ξαπλώσει πάνω μου σε αυτό το σκοτεινό και ομιχλώδες σοκάκι ξαφνικά γύρισες και μου ψιθύρισες κάποιες λέξεις. Ξέρεις αυτές οι λέξεις ακόμα στοιχειώνουν το μυαλό μου, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μου και κάθε φορά που σε σκέφτομαι τις ακούω, κάθε φορά που περνάω από αυτό το συγκεκριμένο δρόμο όσα γέλια και να ακουγόντουσαν από εκεί πάντα κατεβάζω το κεφάλι και θλίβομαι. Λυπάμαι γιατί μετά σκέφτομαι τις ωραίες μας στιγμές που για λίγο είχα ξεχάσει και ξέρω πως όσο και να προσπαθώ μέσα στο μυαλό μου να φτιάξω καινούριες ιστορίες αυτές πότε δε θα γίνουν πραγματικότητα…αυτές οι λέξεις φέρνουν τη βροχή στη ζωή μου. Απ’ τη μια μεριά τη στεναχώρια και απ την άλλη τη δροσιά και επιθυμία για ζωή. Μια ζωή που θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω μαζί σου ακόμα και αν έκανα πάλι τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. Γιατί είναι πραγματικά όμορφο να κάνουμε λάθη, να δείχνουμε τον αληθινό μας εαυτό ακόμα και αν αυτό δε συμβαδίζει με τις επιθυμίες τον άλλων ή της κοινωνίας.

Και καθώς νυχτώνει και ξαπλώνω πλέον μόνος στο κρεβάτι νοιώθω την αύρα σου στον αέρα. Κάποιες φορές παριστάνω τον θεατρίνο και κάνω πως βρίσκεσαι ακόμα εκεί κοντά μου. Άλλες φορές πάλι, μιλάω με την εικόνα σου, μια συζήτηση για τον αέρα. Μα δε μπορώ να θυμηθώ τις στιγμές που ζήσαμε σε αυτό το κρεβάτι, χάθηκαν μες το θύμο μου για εσένα. Έναν θυμό χωρίς ουσία και τώρα πάλι θυμώνω με τον εαυτό μου. Γιατί εαυτέ όταν είσαι χαρούμενος δεν αισθάνεσαι το χρόνο, όταν κάνεις έρωτα δεν αισθάνεσαι ούτε καν τη στιγμή. Μόνο όσοι έχουν δει τα σώματα να αγκαλιάζονται σαν να είναι ένα με τόσο πάθος και τόση ηδονή μπορούν να καταλάβουν ότι αυτά παραμένουν πάντα ριζωμένα μέσα τους.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

2 responses to “ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ”

  1. ker says:

    Στο σημείο “με τόσο πάθος και τόση ηδονή” λύγισα…

  2. Πολύ συγκινητικά και γεμάτα συναίσθημα τα λόγια σου. Μου θύμισαν “Τα Ρω του Έρωτα” του Ελύτη: http://www.elytis.edicypages.com/526351158870/531480158870

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *