ΤΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΟΛΑ..

ΤΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΟΛΑ..

Να θες να τρέξεις κοντά του με όση δύναμη θες και να φύγεις από αυτόν. Να θες σα τρελή να τον αγκαλιάσεις, να τον αγγίξεις, να τον φιλήσεις και την ίδια στιγμή να μη θες τίποτα δικό του. Να θες να του πεις κάτι, οτιδήποτε, να ακούσεις τη φωνή του, να του στείλεις ένα χαζό μήνυμα για να δείξεις ότι το μυαλό σου τρέχει σε αυτόν, και ταυτόχρονα να απαιτείς από τον εαυτό σου να τον αγνοήσει.  Ότι πιο περίεργο, αντιφατικό, τραγικό και ταυτόχρονα υπέροχο μπορεί να σου συμβεί στη ζωή είναι αυτό. Να θες κάποιον και ταυτόχρονα να μη τον θες γιατί ξέρεις ότι σου κάνει κακό. Ότι σε φθείρει και δε βγάζει πουθενά. Αλλά εσύ το θες! Και μπορεί να  μην έχεις ιδέα «που θα πάει αυτή η βαλίτσα», όμως εσύ επιμένεις να την κουβαλάς. Σε κοντινές αποστάσεις… αλλά και σε μακρινές. Με τη μεταφορική έννοια… αλλά και κυριολεκτικά. Να ορκίζεσαι πως δε πρόκειται να κάνεις καμία άλλη θυσία για χάρη του, και πως κανένα όνειρό σου δε θα τον περιλαμβάνει πια, και την ίδια στιγμή να βολεύεις όλη σου την καθημερινότητα γύρω από το πώς θα γίνει να τον συναντήσεις και να περάσετε λίγο χρόνο μαζί. Να είσαι πεπεισμένος ότι οι συνθήκες ποτέ δε θα είναι ιδανικές για εσάς και ότι πάντα θα εμφανίζεται κάποιο εμπόδιο και εσύ να επιμένεις ότι μπορείς να κερδίσεις απέναντι σε όλα αυτά.  Να υπάρχουν πολλές στιγμές που τον κοιτάς και αναρωτιέσαι τι του βρήκες, τι ήταν αυτό που σε έχει φτάσει ως εδώ, τι είπε/ έκανε και θεώρησες ότι του αξίζει μια θέση στο μυαλό σου. Να δυσκολεύεσαι μάλιστα να βρεις πάντα απάντηση αλλά ταυτόχρονα να έχεις ήδη φτιάξει μια εκτενή λίστα με όλα εκείνα που ξέρεις ότι ξεχωρίζουν πάνω του και σε έκαναν να τον θες τόσο.

Το μόνο συναίσθημα που όλοι ευχόμαστε να μη βιώσουμε ποτέ γιατί φοβόμαστε μήπως πονέσουμε, και ταυτόχρονα καιγόμαστε να το ζήσουμε έστω μια φορά στη ζωή μας. Να μη ξέρουμε τι μας γίνεται, τι θέλουμε από εκείνον και τι θέλει εκείνος από εμάς, να μη ξέρουμε αν θέλουμε να επιμείνουμε σε όλο αυτό ή έχουμε πια κουραστεί και ταυτόχρονα να ξέρουμε ότι τον θέλουμε εκεί, γιατί άμα ξεκουνηθεί και φύγει από το μυαλό μας θα χάσουμε την ισορροπία μας. Δε θα το ονομάσω έρωτα, αγάπη, πάθος ή καψούρα. Άλλωστε για τον καθένα έχει άλλη ερμηνεία και είναι προσωπική υπόθεση. Όμως υπάρχει κάτι κοινό: είναι το συναίσθημα που μπορεί να σε φτάσει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Να ξεπεράσεις φόβους, εμπόδια, δυσκολίες, ακόμη και πολλά πολλά χιλιόμετρα που μπήκαν ανάμεσά σας να επιβεβαιώσουν ότι εσείς οι δύο δε το χετε καθόλου με το «μαζί».

Αυτό που όλοι προσπαθήσαμε να αποφύγουμε και τελικά την πατήσαμε πιο εύκολα από ότι νομίζαμε. Αυτό το συναίσθημα ήθελα να περιγράψω και ο καθένας μπορεί να το αντιληφθεί αλλιώς. Αυτό που κάνει μια πεταλούδα… ξέρει ότι θα καεί κι όμως συνεχίζει να τριγυρνάει γύρω από ένα φως. Αυτό όμως είναι που οφείλουμε να ζήσουμε για να πούμε ότι καταφέραμε να δοκιμάσουμε τα όριά μας. Ακόμη κι αν χάσουμε στο τέλος… που είναι και το πιο πιθανό σενάριο! Ακόμη κι αν δε τον ξαναδούμε… θα ξέρουμε όμως πως αν εμφανιστεί μπροστά μας, ένα βλέμμα θα είναι αρκετό…

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *