ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑΔΙΑ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΑ ΦΥΛΛΑΔΙΑ

Ανοίγουν οι πόρτες και βγαίνω. Βγάζω το ένα ακουστικό σε περίπτωση που με φωνάξει κάποιος γνωστός. Οδεύω προς τις κυλιόμενες σκάλες. Η ασπροκόκκινη κορδέλα μου αποκάλυψε ότι αναγκαστικά θα κουράσω τα πόδια μου περισσότερο από όσο είχα προγραμματίσει. Είμαι φυγόπονος , αν αναρωτιέστε. Επίσης δε μου αρέσει να βγαίνω εκτός προγράμματος. Είναι κάποιες κινήσεις που κάθε μέρα ακολουθώ πιστά. Τελοσπάντων, αρχίζω να τα ανεβαίνω ένα ένα και σε κάθε σκαλί γκρινιάζω μέσα μου. Σα γεροπαράξενος. Προς το παρόν κανένας γνωστός. Περίεργο γιατί είχα ξεχάσει πως μοιάζει η παλιά απρόσωπη Αθήνα. Τότε που άρχισα να την εξερευνάω μόνος μου και κάθε μέρα έμοιαζε με περιπέτεια. Μια περιπέτεια που σταμάτησε απότομα, όταν μπήκε στη ζωή μου το προαναφερθέν πρόγραμμα και η ρουτίνα. Αυτή η παγίδα της ρουτίνας που αν δεν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, μπλέκεσαι και σε κάνει να βαριέσαι τη ζωή.

Φτάνω στο επιθυμητό σημείο και σταματάω να πάρω μια ανάσα. Ήταν πολλά τα ρημάδια κι η υποβόσκουσα κούραση απερίγραπτη. Το βλέμμα μου εστίασε σε μια «γνωστή» μου. Δεν την ξέρω, δεν έχουμε συστηθεί ούτε μια φορά. Έχουμε ανταλλάξει μόνο 2-3 κουβέντες. Όμως ήξερα εκ των προτέρων ότι θα είναι εκεί. Μέσα σε όλο τη χαοτική αγέλη βιαστικών ανθρώπων και στο πλήθος άγνωστων φυσιογνωμιών ήξερα ότι θα τη δω. Όπως εγώ κάνω αυτή τη διαδρομή καθημερινά την ίδια ώρα, έτσι κι αυτή βρίσκεται εκεί. Στο πόστο που της έχουν αναθέσει, να κάνει τη δουλειά που της έχουν ορίσει. Μοιράζει διαφημιστικά φυλλάδια.

Προσπαθώ κάθε μέρα να παίρνω από ένα. Δεν ξέρω αν αυτό θα τη βοηθήσει να τελειώσει πιο γρήγορα ή να κάνει καλύτερα τη δουλειά της. Πόσο μάλλον που παρότι ενδέχεται να έχω πάρει τα περισσότερα φυλλάδια από κάθε άλλο πολίτη της Αθήνας, δεν πρόκειται να επισκεφτώ το μαγαζί που αυτά διαφημίζουν. Πιστεύω ότι αν με θυμόταν όπως εγώ αυτή δε θα μου έδινε κάθε απόγευμα φυλλάδιο. Θα με έβγαζε από τη δύσκολη θέση να γεμίζω τη σακούλα για την ανακύκλωση κυρίως με τα φυλλάδιά της.

Όχι δεν τα πετάω στον πρώτο κάδο που θα βρω μπροστά μου. Αρχικά, ο πρώτος κάδος που θα βρω μπροστά μου έχει ήδη ξεχειλίσει από τα πεταμένα φυλλάδια αδιάφορων καταναλωτών. Ύστερα, έχω ακούσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που επιβλέπουν τη δουλειά τους κι αν αποδίδει το μοίρασμα φυλλαδίων σα διαφημιστική τεχνική. Πώς να αποδίδει όταν το 80% βρίσκεται πεταμένο στους τριγύρω κάδους; Ας μην αναφερθώ καν σε αυτούς που τα πετάνε κάτω. Βέβαια, έχω δει κι ανθρώπους να ανοίγουν την τσάντα τους και να τα βάζουν μέσα. Ας μη στέκομαι μόνο στα αρνητικά.

Έλεγα λοιπόν, ότι δεν πρόκειται να με θυμάται. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μη με έχει δει ή παρατηρήσει και ποτέ. Το κεφάλι της είναι πάντοτε σκυφτό, τα μάτια της χαμηλωμένα και το βλέμμα της μελαγχολικό. Ναι εγώ μάλλον την έχω παρατηρήσει λίγο περισσότερο. Αποφεύγει να κοιτάει στα μάτια. Ίσως ντρέπεται ή την έχουν κάνει να ντρέπεται. Ή απλά προσπαθεί να αποφύγει όσο είναι δυνατό τους βιαστικούς, τους εκνευρισμένους, τους ενοχλητικούς, τους αδιάφορους περαστικούς που θα την αγνοήσουν. Βρίσκεται εκεί γιατί πρέπει να βρίσκεται εκεί και παλεύει για να περάσουν οι ώρες όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Πλάθω κι επεξεργάζομαι μερικές εικόνες στο μυαλό μου. Τη θέτω επίκεντρο μιας εικόνας στην οποία οι εποχές θα αλλάζουν, οι άνθρωποι θα κινούνται σε fast forward και αυτή θα μένει εκεί. Αγέρωχη και δυνατή περιμένοντας υπομονετικά να τελειώσουν οι βάρδιές της.

Ο μπροστινός μου κοντοστέκεται μπροστά της. Της ζητάει ευγενικά ένα φυλλάδιο, της χαμογελάει, την ευχαριστεί και της εύχεται καλή συνέχεια. Σηκώνει το κεφάλι και αυθόρμητα ανταποδίδει στο χαμόγελο με χαμόγελο και απαντάει με ένα χαμηλόφωνο «Επίσης». Ήμουν ο επόμενος στην παραλαβή φυλλαδίου. Τεντώνει το χέρι της ενώ παράλληλα με κοιτάει, μου χαμογελάει και μου λέει ευχαριστώ. Ξεκάθαρα η κίνηση του προηγούμενου της έφτιαξε, έστω και βραχυπρόθεσμα, τη διάθεση. Ζητάει την αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους απλά αυτοί δεν αλληλεπιδρούν. Οι ώρες που αυτή ζητάει αλληλεπίδραση οι περισσότεροι έχουν κλείσει αυτό το διακόπτη κι επιζητούν ησυχία κι ηρεμία. Τι κόστος όμως επιφέρει ένα χαμόγελο ή ένα ευχαριστώ; Μόνο όφελος μπορώ να αναλογιστώ. Ίσως η ταμπέλα ‘αποξένωση’ που μαθαίναμε στο Λύκειο, να ισχύει όντως. Ποτέ μου δεν το είχα πιστέψει. Θεωρούσα ότι είναι μια από τις πολλές γενικεύσεις που συνηθίζουμε να τοποθετούμε λανθασμένα όλους τους ανθρώπους.

Ξυπνάω την επόμενη μέρα και οδεύω προς το Πανεπιστήμιο. Κατεβαίνω στη στάση και συνεχίζω με τα πόδια. Τριγύρω μου κι άλλα παιδιά που έκαναν ακριβώς το ίδιο. Βγάζω πάλι το ένα ακουστικό, για τον ίδιο λόγο. Γυρίζω το κεφάλι μου μήπως δω κανέναν γνωστό και βλέπω τη «γνωστή» μου, το κορίτσι με τα φυλλάδια. Πόσες πιθανότητες υπήρχαν να συμβεί αυτό; Κοντοστέκομαι με δικαιολογία να κουμπώσω το μπουφάν. Με προσπερνάει και την ακολουθώ. Φοράει σακίδιο πλάτης. Μπαίνει στην πύλη του Πανεπιστημίου και χάνεται μέσα στο πλήθος των φοιτητών. Το συμπέρασμά μου: Εργαζόμενη φοιτήτρια. Την παραδέχομαι και τη θαυμάζω ανώνυμα. Θα μπορούσα να της αφηγηθώ όλα τα παραπάνω αλλά το θεωρώ περιττό ίσως και περίεργο για την ίδια. Καταγράφω τις σκέψεις μου εδώ και ζητώ από εσάς να αλληλεπιδράτε, να νιώθετε, να αισθάνεστε, να μπαίνετε στη θέση του άλλου μπας και προλάβουμε να σώσουμε την κατάσταση από τη μάστιγα της αποξένωσης.

Αλλά μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά..

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *