ΦΙΛΟΣ no 671

ΦΙΛΟΣ no 671

Μικρή ζούσα σε ένα ροζ συννεφάκι, όπως πολλοί από εσάς. Είχα εξιδανικεύσει τον κόσμο που ζούμε, τον είχα απλοποιήσει μέσα στο μυαλό μου διότι έτσι έπρεπε. Θα ήταν πολύ άδικο για ένα παιδί να έρθει αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα στο μοναδικό ίσως στάδιο της ζωής του που όλα του φαίνονται όμορφα, απλά, χαρούμενα και ανώδυνα. Από τη μία μεριά, νιώθω ότι έχασα πολύ χρόνο πιστεύοντας σε αυτή την πραγματικότητα που είχα πλάσει με το αθώο μυαλό μου, και δεν σας κρύβω ότι ένιωσα μεγάλη απογοήτευση καθώς απομυθοποιούσα τον ιδανικό κόσμο αυτό και πλησίαζα στην ωμή και απόλυτη πραγματικότητα. Ταυτοχρόνως, στεναχωριέμαι που δεν είχαν όλα τα παιδιά την τύχη(;) να περάσουν ανέμελα την όμορφη αυτή περίοδο της ζωής τους. Ένα μέρος του εαυτού μου, όμως, χαίρεται για το γεγονός αυτό, διότι, μέσα από αυτόν τον παιδικό τρόπο σκέψης κατάφερα να ζήσω πολύ ωραία παιδικά χρόνια- να γελάσω, να παίξω, να τρέξω, να πέσω, να κλάψω, να ξανασηκωθώ, να αγαπήσω, να αγαπηθώ, να δημιουργήσω αναμνήσεις, να αποκτήσω φιλίες.. Θα σταθώ σε αυτό το τελευταίο. Τη φιλία. [ Θέμα πανελλαδικών 2016 (γελάω ακόμα)..]

Σε αυτό το θέμα ήταν ο αρχικός μου σκοπός να αναφερθώ, προφανώς όχι μένοντας στα αυστηρά όρια και το ύφος μιας γραπτής εξέτασης αλλά έχοντας ως μοναδικό σκοπό να μεταφέρω σε εσάς μερικούς από τους προβληματισμούς μου.

Η φιλία για εμένα είναι η δυσκολότερη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Κατά βάση ορίζεται ως ανιδιοτελής και προϋποθέτει σεβασμό και ενδιαφέρον μεταξύ των ατόμων. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τις άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Οι σχέσεις που έχουμε με τα άτομα που μας συνδέουν δεσμοί αίματος είναι οι πιο μόνιμες και σταθερές σχέσεις καθώς η αγάπη είναι δεδομένη από την αρχή. Οι ερωτικές σχέσεις, από την άλλη, είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Δε θα επεκταθώ πάνω σε αυτό γιατί ο κάθε άνθρωπος τις αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο αναλόγως με τις εμπειρίες, τα ιδανικά και την ηλικία του. Στην ουσία όμως, είναι μια σχέση αμφίδρομη όπου πέρα από την πνευματική- ψυχική επαφή και συνύπαρξη συμμετέχει σε μεγάλο βαθμό και η σαρκική. Στις μη φιλικές σχέσεις ο άνθρωπος έχει την τάση να αναζητά την ανταπόδοση, την επιβεβαίωση, εμπλέκεται ο εγωισμός μερικές φορές, η κτητικότητα, το πάθος η αγάπη και σε γενικές γραμμές είναι μια δυναμική αμφίδρομη σχέση.

 Η αληθινή φιλία άκουγα από μικρή ότι αντέχει στο χρόνο, στις δυσκολίες. Πολλοί μεγάλοι, θυμάμαι, μου έλεγαν επίσης και το εξής “Οι φίλοι, παιδί μου, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα!” άλλοι μάλιστα συμπλήρωναν “..του ενός χεριού!”. Και αν κάνω μια σύντομη καταμέτρηση πράγματι έτσι είναι. Δεν αντιλέγω στο ότι οι γνωστοί είναι πολλοί όμως, οι φίλοι είναι ελάχιστοι. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται. Και αυτό το διαπίστωσα αργά, σταδιακά. Στην αρχή είχα πολλούς φίλους, έτσι νόμιζα. Μεγαλώνοντας όμως, άρχισα να τους χάνω, στις πρώτες μου δυσκολίες και όχι μόνο. Είναι φυσικό. Συμφωνώ με την άποψη ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, αρκεί να συμβεί κάτι, σημαντικό- γι αυτούς- το οποίο θα πυροδοτήσει αυτή  την αλλαγή. Κι έτσι, οι άνθρωποι τραβούν το δικό τους δρόμο. Άλλοι διαλέγουν να ακολουθήσουν   δρόμους που υπάρχουν και που πολλοί τους περπάτησαν και άλλοι δημιουργούν δειλά το δικό τους μονοπάτι, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, ώστε να τους ταιριάζει απόλυτα.

Και κάπως έτσι οι παλιές φιλίες ξεθωριάζουν στην όψη των νέων.

Βρίσκομαι, λοιπόν, για άλλη μια φορά μπροστά από μία οθόνη. Στο διπλανό παράθυρο είναι ανοιχτό το Facebook, μόλις μου ήρθε ειδοποίηση “Σήμερα έχουν γενέθλια –5 ΦΙΛΟΙ–. Δείξτε τους ότι τους σκέφτεστε”.

Όχι, δεν είναι οι φίλοι που μέτρησα πριν. Είναι άτομα που γνωρίζω, ή ήξερα στο παρελθόν. Άτομα που αν δεν μου ερχόταν η ειδοποίηση, θα τα ξεχνούσα, κακά τα ψέματα. Άτομα που ίσως με έχουν ξεχάσει και εμένα. Που θα με θυμηθούν ίσως, όταν τους έρθει η ειδοποίηση για τα γενέθλια μου. Άτομα με τα οποία στην πορεία χαθήκαμε, που είπαμε θα βγούμε για έναν καφέ και ποτέ δεν βγήκαμε. Είναι εκείνος που κάποτε μου άρεσε και δείλιασα να του μιλήσω. Είναι εκείνη η κοπέλα που γνώρισα ένα καλοκαίρι στις διακοπές και βγαίναμε και περνούσαμε ωραία.. αλλά χαθήκαμε μετά. Είναι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου. Άλλοι που θα ήθελα να είχαν μείνει λίγο ακόμα, φιλίες και γνωριμίες που χάθηκαν. Όμως, πλέον, όχι φίλοι..

Το συμπέρασμα στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι το εξής. Ξεκάθαρα, είμαστε μια γενιά αρκετά “δικτυωμένη”. Πιστεύουμε ότι είμαστε κοινωνικοί(;) όταν στην πραγματικότητα δεν κοιτάμε πια τον κόσμο στα μάτια γιατί κρυβόμαστε πίσω από μία οθόνη. Και πίσω από την ίδια οθόνη κρύβουμε συναισθήματα, σκέψεις, πράξεις. Χάνουμε την μαγεία του αυθορμητισμού, της γνωριμίας πρόσωπο με πρόσωπο, της αμηχανίας, του ενθουσιασμού. Όμως, κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να διαχωρίσουμε τα πράγματα. Σημασία δεν έχει στην προκειμένη που θα ευχηθεί κανείς, έστω κάτι τυπικό, σημασία θα είχε αν από μόνος του θα θυμόταν αυτή την ξεχωριστή ημέρα. Αυτό θα συνέβαινε αν το άτομο αυτό ήταν όντως φίλος και όχι τώρα που συγκαταλέγεται στη λίστα με τους 700? 1000? “φίλους” σου. Θέλω λοιπόν, να ευχηθώ Χρόνια πολλά “φίλε” Νο 671 κι αυτά τα χρόνια, φρόντισε να τα περάσεις έχοντας πλάι σου τους φίλους, την οικογένεια και τα άτομα που αγαπάς.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *