ΧΑΘΗΚΕ ΛΙΓΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΧΑΘΗΚΕ ΛΙΓΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Κάποτε χάθηκα. Ξεχάστηκα και εγώ σε μια νυχτιά. Το στρώμα ήταν τόσο βαρύ και τα όνειρα ασήκωτα. Άδειο μυαλό, χωρίς ίχνος σκέψης· τίποτα. Μα τα όνειρα εκεί. Σαν καπνός και ομίχλη που γεννήθηκαν απ’ το ίδιο το σκοτάδι. Μπήκα χωρίς καλά καλά να το καταλάβω σαν σε έξαρση ευρισκόμενος μέσα στο παραμιλητό μου. Δε μπορούσα να σκεφτώ, μόνο να δω. Κοιτά! Κοίτα τις θολές εικόνες, κοίτα τις σκέψεις, κοίτα ποσά όνειρα· χαμένα. Και μετά έχασα το βλέμμα μου. Ήχοι παντού. Tους ακούς; Άκου, όλοι και όλα μιλάνε εδώ. Έμεινα εκεί να τους ακούω και ξέχασα τον δικό μου, ξέχασα τον ήχο της σιωπής και ξύπνησα.

Έμεινα να κοιτώ το ταβάνι, παρατήρησα κάθε παραμικρή ρωγμή, κάθε ατέλεια,ακόμα και την πιο ασήμαντη κουκίδα. Πιάστηκα απ’ αυτό. Στίγματα, μικρές ιστορείς που περικλείουν τη ζωή μας και μια δύναμη μέσα τους. Μια δύναμη που διχάζεται,πολλές φόρες αναρωτιέται και πάντα μα πάντα σκέφτεται. Και πάλι με κοιτώ μες στο δωμάτιο. Όρθιος πια, πίσω αφήνω το στρώμα. Ο καθρέπτης στέκει εμπρός μου. Χαϊδεύω τα μαλλιά, αγγίζω το πρόσωπο, μαθαίνω την εικόνα μου που λίγο πριν είχα ξεχάσει.

Δεν υπάρχει δύναμη που μπορεί να σε ρίξει ή να σε σηκώσει. Είσαι εσύ, ο καθρέπτης, το στρώμα και προπαντός το δωμάτιο. Μπορεί πολλές φόρες να ξεχαστείς , άλλες τόσες να χαθείς μέσα στα στρώματα και μύριες ακόμα κουκκίδες να ζωγραφίσεις στο δωμάτιο σου· μα νομίζω πως η μεγαλύτερη απόλαυση όσες φορές κι αν κοιταχτείς στο καθρέφτη σου είναι να βρεις το κλειδί για το ίδιο σου το δωμάτιο.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *