6 ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

6 ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

Πολύ πρόσφατα (δεν πρέπει να έχει περάσει μια εβδομάδα) ένας συμφοιτητής και φίλος, είχε μια πολύ ωραία και πρωτοπόρα για τα δικά μου δεδομένα ιδέα. Μιας και σπουδάζουμε σε ένα μικρό σχετικά πανεπιστήμιο και μιας και ο μειωμένος προϋπολογισμός του δεν επέτρεψε φέτος να λειτουργήσουν οι πολιτιστικές ομάδες (παραδοσιακοί χοροί, λάτιν, τάνγκο και θεατρική ομάδα), σκέφτηκε ένα διαφορετικό τρόπο να ενωθούν και να κοινωνικοποιηθούν οι φοιτητές. Έτσι, ίδρυσε τη λέσχη επιτραπέζιων παιχνιδιών, μια πρωτοβουλία που φάνηκε να αγαπήθηκε από την πρώτη στιγμή από την πλειοψηφία.

Ίσως να είμαστε η τελευταία γενιά που μεγάλωσε παίζοντας σχεδόν σε καθημερινή βάση επιτραπέζια. Με ολόκληρη την οικογένεια, με τα αδέρφια, με τους φίλους ήταν μια πολυαγαπημένη ασχολία που ενίσχυε άλλοτε τη στρατηγική σκέψη, το αίσθημα του συναγωνισμού, της ευγενούς άμιλλας κι άλλοτε τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα. Μέσα από αυτά όμως μαθαίναμε να λειτουργούμε μέσα σε μία ομάδα, να συνεργαζόμαστε, να χάνουμε κι ερχόμασταν αντιμέτωποι με μια μικρογραφία της κοινωνίας. Μαθαίναμε να αλληλεπιδρούμε, γελάγαμε μέχρι δακρύων, εκνευριζόμασταν κι επιμέναμε μέχρι να νικήσουμε.

Τώρα πλέον τα επιτραπέζια βρίσκονται στοιβαγμένα σε ένα ράφι και ούτε καν μπαίνουμε στον κόπο να τα ξεσκονίσουμε. Και ποιος ο λόγος όταν το διαδίκτυο είναι γεμάτο από εφαρμογές που προσομοιάζουν τα επιτραπέζια παιχνίδια που παίζαμε μικροί. Μόνο που τώρα ο όρος επιτραπέζια δεν είναι ο καταλληλότερος και μόνο που τώρα αντίπαλοι δεν είναι η αδελφή ή ο κολλητός αλλά ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που έχει κωδικοποιημένη κάθε κίνηση. Κι η γενιά μας πάει στο καλό μεγάλωσε δεν έχει πια ανάγκη τα επιτραπέζια παιχνίδια. Οι νέες γενιές που έρχονται όμως δε θα ζήσουν την απίστευτη εμπειρία των παιχνιδιών αυτών κι αυτό ίσως είναι στενάχωρο. Ίσως όμως είναι στα πλαίσια της εξέλιξης.

Το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι υπάρχουν διάφορα μαγαζιά-καφετέριες που προσφέρουν αμέτρητα επιτραπέζια παιχνίδια για να αράζουμε με τις ώρες με την παρέα και να παίζουμε επιτραπέζια που ούτε καν γνωρίζαμε ότι υπάρχουν. Ωστόσο, είναι κάποια παιχνίδια που θα κατοικούν για πάντα στην καρδιά μας και θα αποτελούν την πρώτη επιλογή όταν καλούμαστε να διαλέξουμε.

  1. Monopoly

Πλέον έχει κυκλοφορήσει σε πάρα πολλές διαφορετικές εκδόσεις εναρμονισμένες πάντα με το τι επικρατεί στην επικαιρότητα. Καμία όμως δε συγκρίνεται με την κλασσική. Μπορεί να παίζαμε για ώρες, σπάνια όμως βγάζαμε ξεκάθαρο νικητή. Εξάλλου από ένα σημείο και μετά εθιζόμασταν στο να αγοράζουμε οικόπεδα και ξενοδοχεία που δε μας ένοιαζε να ακολουθήσουμε συγκεκριμένη στρατηγική για να νικήσουμε. Ο καθένας μας έπαιρνε πάντα το ίδιο πιόνι. Κουβαρίστρα, αυτοκίνητο ή σίδερο έρχονταν αντιμέτωπα για ώρες μπορεί και μέρες. Ξέγνοιαστες στιγμές που η βόλτα στη φυλακή φάνταζε συναρπαστική.

  1. Φιδάκι

Παιχνίδι με ξεκάθαρο νικητή. Το επαναλαμβάναμε όσες φορές χρειαζόταν προκειμένου να έχουμε μαζέψει εμείς τις περισσότερες νίκες. Αν και μικρό χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα και απαίτηση στρατηγικών ικανοτήτων είχε suspense κι αγωνία και σπάνια δε βγάζαμε μια κραυγή ή έναν αναστεναγμό όταν πέφταμε πάνω σε φίδι. Η τύχη έπαιζε τεράστιο ρόλο. Εάν ήμασταν τυχεροί θα ανεβαίναμε τη μεγάλη σκάλα και θα φτάναμε στο τέρμα χωρίς να πετύχουμε ούτε ένα φίδι. Εάν όμως η γρουσουζιά ήταν το μεσαίο μας όνομα το να φτάναμε μέχρι τη μεγάλη σκάλα δε σήμαινε τίποτα, γιατί το επόμενο κιόλας λεπτό βρισκόμασταν σχεδόν στην αρχή του παιχνιδιού.

3.Μυστήρια στο Πεκίνο

Πρόγονος του Cluedo. Δεν ήταν αρκετά διαδεδομένο, αλλά όσοι το αποκτήσαμε εθιστήκαμε και παρατήσαμε οποιοδήποτε άλλο επιτραπέζιο υπήρχε στο σπίτι, ενώ μαζευόμασταν πάντα στο σπίτι εκείνου που είχε τα Μυστήρια στο Πεκίνο. Έμοιαζε ατελείωτο μιας κι ένας γύρος με έναν μόνο ύποπτο ήταν τεράστιος ενώ οι ύποπτοι που πρόσφερε το παιχνίδι ήταν πάρα πολλοί. Η αγωνία κάθε φορά έφτανε στο απόγειο ενώ αγαπημένη στιγμή ήταν κάθε φορά που έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε κάποιο από τα γκατζετάκια. Ο καθρέφτης για τα ανάποδα γράμματα, το μαγικό μελάνι και τα ειδικά γυαλιά το έκαναν συναρπαστικό και πολύ διαφορετικό.

  1. UNO

Οικογενειακό παιχνίδι αρκετά εύκολο και πολύ εθιστικό. Ποτέ δεν υπήρχε όριο για το ποιος γύρος ήταν ο τελευταίος γιατί πάντα ο ένας διαδεχόταν τον άλλο. Φτάναμε σε σημείο να χάνουμε το μέτρημα των γύρων. Όμως πάντα θυμόμασταν σε πόσους γύρους υπήρξαμε θριαμβευτές και νικητές.

  1. Scrabble

Παιχνίδι που απαιτούσε αρκετή σκέψη και φαιά ουσία και δεν ήταν πάντα στις πρώτες επιλογές. Όταν όμως αποφασίζαμε να το παίξουμε η ευρηματικότητα χτυπούσε κόκκινο.

  1. Μάντεψε ποιος;

Είμαι άντρας; Έχω μουστάκι; Φοράω καπέλο; Είμαι ο Κώστας; Πολυαγαπημένο παιχνίδι, που έφτανε στα χέρια μας έπειτα από τα πολλά παρακάλια στους γονείς μας να μας το αγοράσουν, επειδή η διαφήμιση στην τηλεόραση ήταν πολλά υποσχόμενη. Αν και στην αρχή εκπλήρωσε τις προσδοκίες μας στη συνέχεια είχαμε μάθει όλους τους υποψήφιους απέξω κι ανακατωτά και κατάντησε βαρετό.

Στοίχημα όμως εάν το ξεθάψουμε μετά από τόσα χρόνια η αγωνία θα κορυφωθεί και πάλι.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *