TRAIL TO HAPPINESS

TRAIL TO HAPPINESS

      Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι ένα κοινωνικό ον και η πρόοδος σαν είδος επιτυγχάνεται απ΄π τη συλλογική προσπάθεια και αλληλεγγύη.  Το έχεις διαβάσει σε βιβλία οικονομικών, κοινωνιολογίας πιθανόν και βιολογίας. Λογικά το έχεις γράψει και σε κάποιο πρόλογο έκθεσης στο λύκειο και ακόμα αναρωτιέσαι γιατί πήρες αυτό που πήρες στις πανελλήνιες. Ίσως γιατί το έγραφες, αλλά τότε τα λόγια ήταν κούφια και κενά. Έγραφες μια γενική αλήθεια μεν, αλλά στην ουσία αδυνατούσες να την εξηγήσεις επαρκώς στο κυρίως θέμα.  Και αυτό φαινόταν.

Τι γίνεται όμως όταν το στερείς αυτό το βασικό χαρακτηριστικό του; Παύει να είναι άνθρωπος;   Όχι, αλλά κάτι λείπει.

Κάθομαι στο δωμάτιο μου και κοιτώ τον τοίχο, αναλογίζομαι τους τελευταίους μήνες και συνειδητοποιώ ότι έχω πετύχει μεγάλο μέρος σημαντικών στόχων που είχα θέσει πριν δύο χρόνια. Τα σκέφτομαι και απολαμβάνω μια μικρή ικανοποίηση, αλλά μέχρι εκεί. Μια ικανοποίηση που για κάποιον τρίτο τα επιτεύγματα μου μπορεί να είναι γελοία και ανούσια. Και για μια στιγμή γίνομαι αυτός ο τρίτος. Και που τα κατάφερες, κατάλαβες κάτι; Είσαι πιο ευτυχισμένος από ότι ήσουν πριν δύο χρόνια;

Οπότε, αρχίζω να αναρωτιέμαι πότε ήμουν ευτυχισμένος τελευταία. Εστιάζω σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Τι το ιδιαίτερο είχε; Η καθημερινότητα φαινόταν  ρουτινιασμένη,  πλούσιοι δεν είμασταν, ούτε οι ακαδημαϊκές επιδόσεις ήταν  φοβερές. Κάποιες προσωπικές σχέσεις όμως…φαίνεται να δούλευαν (Δεν  θέλω να πω ήταν τέλειες, γιατί  είναι μια πολύ σχετική έννοια  για τον καθένα).  Και  δεν χρειάζεται να έχεις μακροχρόνια ερωτική σχέση, πέντε κολλητούς  και ένα τεράστιο αγαπημένο σόι. Νομίζω μια αρκεί, απλά πέφτει μεγαλύτερος φόρτος και πίεση πάνω της. Επίσης καταλαβαίνω ότι οι σχέσεις δεν είναι πάντα λείες και στρωτές. Έχουν ανεβοκατεβάσματα, λακκούβες και εμπόδια. Αν και τα δύο μέλη όμως έχουν επίγνωση  της σημαντικότητας, θα κοπιάσουν να τη διατηρήσουν όσο μπορούν.

Συνειδητοποιώ ότι αυτό που θα λείψει αν στερήσεις την κοινωνικότητα ενός ανθρώπου είναι η ευτυχία. Και χωρίς ευτυχία ο άνθρωπος γίνεται αχόρταγος για μάταιες  διεξόδους και εύκολες λύσεις.

Με πονάει  όμως είναι γιατί οι άνθρωποι και συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου, αναζητούμε χρήμα, δύναμη, στάτους, τη νέα καλοκαιρινή κολεξιόν. Περιμένουμε να νιώσουμε χαρούμενοι μέσω αυτών, όταν είναι κοινή γνώση ότι αρχικά για να είμαστε χαρούμενοι  χρειαζόμαστε σχέσεις όπου θα μπορούμε να αποσυναρμολογήσουμε την πανοπλία μας, να βγάλουμε τις ανέκφραστες μάσκες μας και να είμαστε ευάλωτοι. Δεν ξέρω γιατί το ξεχνάμε. (we are only humans after all.)

Πως δημιουργείται όμως μια τέτοια σχέση; Μπορείτε να μου απαντήσετε εσείς.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ 🙂
Follow by Email
Facebook
Facebook
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *